Gezi’yi Savunuyoruz

25.06.2019

Let me say now what I will say at the end: This bill of indictment, in essence, is the most recent example of the effort to smear one of the most dignified social actions that took place in these lands, in the history of Turkey.

This bill of indictment is a ragbag, it is a new example of how, for many years now, criminal procedure has been transformed into a simple tool to hold sway over political and social life.

We have not understood what the Istanbul Chief Prosecutor’s Office understands when it writes about constitutional order. For the prosecutor, the constitutional order is only about Article 8 of the Constitution of the Republic of Turkey. The bill of indictment shows no interest in other components of the constitutional order, and neither does it show interest in, or comment on, the obligations of the government.

When we talk about the constitutional order, will we not talk about Article 25, Article 28, Article 33 and Article 34?

(Article 25: Freedom of thought and opinion. Article 28: Freedom of the press: The press is free, and shall not be censored. Article 33: Rights and Freedoms of Assembly. Freedom of Association. Article 34: Right to Hold Meetings and Demonstration Marches.)

When we talk about the constitutional order, will we not talk about the right everyone has to hold demonstration marches without prior permission, about the right to housing, the right to a healthy environment, or the right to social security?

Will we talk about the fact that we are being accused of dissent to Code No. 2863 for the Protection of Cultural and Natural Properties, without mentioning Article 63 of the Constitution? Mücella Yapıcı has spent almost her entire life protecting cultural and natural properties.

(Article 63: Conservation of Historical, Cultural and Natural Wealth)

The bill of indictment is deficient, it is a ragbag, there is a fundamental problem of methodology about it. And this is the kind of indictment the prosecutor’s office has come up with to ask for a sentence of aggravated life imprisonment for us. Yet here, in the prosecutor’s own thesis, the element regarding the use of force and violence is so weak, that the indictment assigns the blame for all the broken frames and windows across Turkey, and the animals killed (as a result of the use of gas by security forces) to us. If you were to charge us with a mixture of all the crimes Article 312 of the Turkish Penal Code lists for the use of force and violence, we would get a sentence of around 30-50 years, and some of us would leave prison in old age, or not at all.

The soft approach you (the panel of judges) displayed yesterday (the first day of the hearing) does not remove the weight of this bill of indictment. We are witnessing here how the judiciary is being instrumentalized in order to intervene in social life. I know how the Fethullahist gang did this. I am aware of the danger we face. A prosecutor demanding an aggravated life sentence, if he is a graduate of the faculty of law, cannot demand an aggravated life sentence for us, for Taksim Solidarity, if the requirements stated in Clause 2 of Article 7 of the Anti-Terror Law are not met. Can you show, among the pages-long-list of tweets or press statements in the bill of indictment, a single one which involves the crime described in Article 7/2 of the Anti-Terror Law? No, you cannot. You cannot show a single example. And when the element of force and violence that would constitute the crime in Article 7/2 of the Anti-Terror Law, you cannot say that Article 312 of the Turkish Penal Code has been violated.

When you say, “You committed a crime against the government” you must at least discuss the Law no. 2911 on Meetings and Demonstrations. Mücella Yapıcı was acquitted of this charge. But you must discuss this: How did it begin? On 27 May, on 31 May, how did it begin? Was 2911 violated since that day? Did the qualified conditions of the crime take place? No!

Because the construction was illegal! It was in breach of the development plan! They call it a pedestrianization project, yet they forget to include a pedestrian footpath! One night, with our worker brothers who worked with the subcontractor company of the Istanbul Metropolitan Municipality, they tried to uproot the trees there.

On the morning of 28 May, 50 men, whose identity still remains unknown, attacked everyone, and that’s what people objected to. The electrical wiring was damaged, there is no mention of that. There is no mention either of the security forces who, after the subcontractor company’s workers, attacked the people; yet we are charged with Article 312 of the Turkish Penal Code.

Following the announcement of the bill of indictment, the prosecutor’s office talked a lot about us and our lawyers. We can talk, but forces of the state cannot talk about people who are being tried with aggravated life imprisonment, and especially not by misinformation.

After we learned about the bill of indictment, the prosecutor’s office made a fraudulent statement regarding us, and via us, about the Gezi Resistance, saying, “We, judges who are members of the Fethullahist gang, have made a re-evaluation on the basis of the prosecutor’s wiretapping decisions”. This phrase, re-evaluation, is not acceptable. Nowhere in the Code of Criminal Procedure No.2711 is this expression, re-evaluation, used. Article 1 of the Code of Criminal Procedure No.2711 states, “This Code regulates rules about how to conduct criminal proceedings as well as the rights, powers and obligations of individuals who take part in this procedure”. So where did you get this right which has not been defined in the Code of Criminal Procedure, how did you make up this power and where do you get the courage to trample on your obligation to abide by law?

So what is it that the Istanbul Chief Prosecutor’s Office (in other words, the Ministry of Justice) is re-evaluating?

The prosecutor tells us, regarding a social incident of such high importance, to people who state with honour that they were part of it, who for not a single day denied that they were part of Taksim Solidarity, “The investigation regarding you began on 15 June 2013”. This is an incident that began on 27 May, and turned into a different type of crisis following heavy police violence on 28 May… We spoke about the gravity of events every day. From 27 May on, we spoke to police every day, we tried to tell police chiefs, at all costs, that what they were doing was wrong, we were there. No one can have us believe that the investigation began on June 15.

The first action in this file does not begin in Istanbul. It begins with an official letter dated 15 June 2013, on “The Gezi Park Incidents” sent by Mehmet Yeşilkaya, 1st Degree Police Chief, Head of the Department of Anti-Smuggling and Organized Crime of the Interior Ministry General Directorate of Security, to the Istanbul Provincial Security Directorate Anti-Organized Crime Branch Directorate. This letter is received by Nazmi Ardıç at the Istanbul Provincial Security Directorate. This is one of two official bodies where the Fethullahist gang was most organized. There is an unsigned, 11-page analysis report presented as the appendix of this letter. You say you have “re-evaluated” but the summary of this indictment is an unsigned report prepared by a collaboration of the Fethullahist gang and the AKP. The bill of indictment begins with a repeat of this analysis report, and it is constructed upon this report. This bill of indictment is a pages-long effort to justify this unsigned piece of paper, and that is all…

In the same way that you failed to understand, or pretended not to understand the Gezi resistance, just like the AKP and the Fethullahist gang, you have failed to understand, or pretended not to understand Taksim Solidarity as well…

Why don’t we talk about Article 135 of the Constitution?

Professional organizations with public institution status are established in order to meet the common needs of individuals who practice a certain profession, to facilitate their professional activities, to enable the development of the profession in line with general interests, and in order to establish truthfulness and trust between members of the profession and with the public. In other words, bar associations, all chambers affiliated with the Union of Chambers of Turkish Engineers and Architects (TMMOB), in terms of their services, are institutions of local administration. They are constitutional institutions, just like the government, or the Istanbul Metropolitan Municipality of the period. I may not like the constitutional order, I may demand an egalitarian, libertarian constitutional order. But the current constitutional order says, “Whatever the Chamber of Urban Planners is, the Beyoğlu Municipality is the same”. You cannot accuse the objections of these constitutional institutions, or the ways in which they participate in and supervise state government.

Following practices embodying neoliberalism that emerged in the aftermath of the 12 September 1980 military coup d’état, and since the change made in 1994 to the Administrative Jurisdiction Procedures Law, there have been attempts to obstruct professional organizations from protecting public interest. One of the most important steps of this ideological campaign against the public good was the Constitutional Referendum in 2010. Following this referendum, all the critical positions in the judiciary were completely surrendered to Fethullahists. After the last obstacle blocking the path of the Fethullahist gang in criminal procedure was lifted in 2010, not only criminal jurisdiction, but also administrative jurisdiction began to collapse before our eyes.

Mr. Judge, can objecting to nuclear energy be described as a crime?

Your efforts to find fault with what we did against the usurpation of our right to health, against the commercialization of water resources, against the seizure of our right to farm are in vain. Yes, we did all that. There is no crime in any of them, and they cannot be qualified as a crime here, either!

If today, the effort to hand over Haydarpaşa Train Station to profiteers has failed, and it still remains a station waiting for its trains, that is thanks to the struggle of Haydarpaşa Solidarity. Is that a crime? Is it a crime in Turkey to protect the public good?

In brief, the Chamber of Architects and the Chamber of Urban Planners made a call to all citizens and the legitimate organizations of citizens to protect the public good. They said, “Come, let us protect the last common public green space in the city centre, the last post-disaster assembly area”. The real motivation of the prosecutor is to smear the Gezi resistance. The prosecutor wants to smear the common decision of millions of people, and their word regarding the future of this country.

Although ministries use various forms of funding, the bill of indictment criminalizes the use of funding. A “project” involving Mr. Prosecutor attending the hearing here and his colleagues carrying out their duty “more rapidly and effectively” is financed with funding; however, while the Ministry of Justice so openly uses funding, it seeks to investigate the use of funding by others.

Using funds is not a crime, that’s all there is to say.

But more importantly, the bill of indictment says: “Gezi was financed with funds.”

A lie!

There is no evidence that a single blind penny has entered my pocket, or Tayfun Kahraman’s, or Mücella Yapıcı’s.

A lie!

An attempt to explain on the basis of foreign money the objection and resistance of millions of people in 80 cities on the streets and in the squares, this shameless smear, has nothing to do with the truth whatsoever.

The Gezi Resistance is the child of this country; it is the magnificent fruit of the common labour of the people of these lands.

On the other hand, the Chamber of Architects and the Chamber of Urban Planners, who assumed the secretariat of Taksim Solidarity, are affiliated with TMMOB under Law no. 6235. And according to TMMOB’s general assembly resolution, not a single penny of funding can be used.

I repeat, it is no crime to use funding. But no one has the right to depict those who took to the streets during the Gezi Resistance as “a poor lot benefiting from funding”!

Do you think we did not know that they would target us after Gezi? Weren’t they already whispering it in our ear?

Was Taksim Solidarity the first?

For instance, Tekel Solidarity… The Chamber of Architects stood up against the handing over of a plot of land that belonged to Tekel to an investment group close to the government. “We won’t allow this,” it said.

This was how Tekel Solidarity was established. And Haydarpaşa Solidarity, too, in a similar manner.

Can it be a crime for us to protect the Northern Forests?

The Istanbul Environmental Plan, also referred to as Istanbul’s Constitution, describes everything that expands the north of the city as a betrayal.

This is a plan dated 2009. Can it be a crime for us to protect the Northern Forests, or the Atatürk Cultural Centre?

Is it a crime to oppose it, when Turkey’s public assets, because of the greed of a single person, are abandoned to their fate and then demolished? We saw how the Atatürk Cultural Centre was abandoned to rack and ruin.

Can it be a crime for us to protect the ferries?

Can democracy only be about the ballot box? And sometimes it is not even that. Can democracy be forced into the ballot box? Is the ballot box the only way in which to participate in state government?

By filing cases, collecting signatures, writing petitions, making calls, holding talks and by objecting on the street we try to participate in state government.

Last year, in all capitalist metropolises, in almost all Europe’s capitals, high-school students halted education, and went on a school strike for climate, in order to draw attention to the global climate crisis. Did anyone even imagine accusing them of overthrowing the constitutional order by force and violence?

Democracy is a whole, with all its institutions, organizations and rules. It cannot be reduced merely to the ballot-box. Democracy is a whole, it is indivisible.

Honourable Panel of Judges, the Gezi resistance can, in essence, be summarized by two main concepts.

The Gezi resistance is a founding will. It is the will of a different life, of the re-establishment of democracy, of how democracy should be, a different life where money is not set as the sole value. The Gezi resistance is an objection movement. It is an objection movement based on the use of constitutional democratic rights.

Why is Taksim important? Taksim is Istanbul’s, or rather, Turkey’s square.

It is the Square of Labour and Republic. Its official name bears significance.

People want to live their joy and sadness in this square, Turkey’s square. Until it was banned, Police Day, and football league championships used to be celebrated here. Now, Police Day still gets the square, while all others get violence.

Some squares have the qualities that make them a square taken away.

Sultanahmet Square, for instance… Taksim Square was important at all social gatherings. In 1969, at the rally held to demand that Turkey severe its ties with imperialism, first, two workers, Ali Turgut Aytaç and Duran Erdoğan were murdered there, when those, who had adopted the US Sixth Fleet as their direction to pray towards, attacked them. After the Massacre of May 1 (1977), on its 30th anniversary, the decision to gather at Taksim on every May Day was declared, and for years, millions of people flowed to Taksim.

Space is important everywhere in the world. The AKP is not alone in its effort to expel dissident voices of objection away from the city centre. All neoliberal leaders, past and present, seek to expel the opposition from the city centre.

Taksim Gezi is the last green public space in the city centre, a post-disaster assembly area, the only empty site in the neighbourhood, a space which makes it possible for different social classes to meet in the city centre, a home to the homeless, a place where you can spend time without having to spend money. Gezi is a refutation of concretization, of the subjection of space to the order of capital.

The Gezi resistance began with the words, “you cannot cut this tree down”, and went on to draw a line of NO PASARAN, you shall not pass, against police violence and those who wanted to turn citizens into “subjects”.

I would like to thank the prosecutor’s office for deeming us so skilful. I am happy to be a participant.

On the 28th [of May] they had workers from the subcontractor company and security forces attack us. On the 30th, the dawn raid, and it is merely good fortune that no one died on 31 May. By the evening of 31 May, every single citizen had brought their own objection to the city square, to Turkey’s square. There is no other example in the history of Turkey where so many different sections of society stood side by side and became sisters and brothers.

It is so interesting that, as the right to unionize was removed in Turkey in the last decade, so many workers’ actions took place, but the papers didn’t write about them, and the TV channels didn’t show them…

One of the most important reasons for the dazzling progress of the women’s emancipation movement is this situation in the last decade before 2013.

The words of women, “My body, my choice. No one but me dare speak about my body”…

Pride Parade, the pride march realized by LGBTI people with more and more people taking part every year, actions for animals’ rights, actions against the internet ban…

There was such a huge reaction building…

The AKP government is not the only example of neoliberal governments. They all harm their own citizens and the common gains of the people. The AKP is a special case, because it appropriates religion. It is a form of neoliberal authoritarianism that tries to run capitalism through its appropriation of religion.

What about Gezi’s founding aspect?

Gezi has a founding character. It is a tangible sign about how democracy should be.

Gezi is a founding event that shows there is a different world against the world where capital, based solely on money, is presented as the only value.

It is not for nothing that Gezi has been described as a “commune”.

The bill of indictment says “they sent sandwiches”. I ate the most beautiful böreks [pastries], the best dolmas

[stuffed vegetables]

I ate in my life at Gezi. Those handmade böreks were not funded by Osman Kavala.

It is not up to Kavala, or Mücella Yapıcı, or Can Atalay to finance Gezi!

Do you know how many people suffered head traumas on the first day of Gezi?

No one does. According to the early statement of the Turkish Medical Association, more than 1,500. The result of shots targeted at the neck, or the head… That’s the kind of risk people took to come.

Most cases involving the loss of an eye took place on the first two days. That’s the kind of risk people took to come.

Excuse my phrasing but: How can such a thing even happen?

People made a vegetable garden and began to plant seedlings on the lower part of Gezi Park, on the edge of Asker Ocağı Street. Do you know how many urban vegetable gardens were set up after Gezi?

The prosecutor’s office didn’t even check.

The Occupy movement raised its objection in the heart of imperialism. No one thought of charging them with changing the Constitutional order by force.

Young people who refused to enlist during the Vietnam War, those who protested Israel’s occupation of Palestine…

Are those acts crimes?

There is also mention of the Arab Spring.

Wasn’t the AKP government the greatest supporter of the Arab Spring? Wasn’t the AKP first to declare its first support in Tunisia, and in Egypt? Wasn’t it Erdoğan who said, regarding Libya, “What is it to France? We will send in our army”?

We were here during the Gezi resistance. As for Erdoğan, he was in Tunisia, as a guest of Ennahdha at the time… Are they making fun of us?

We continued to do everything we could for the public good.

Could an objection to the building of Gökkafes [*a skyscraper in central Istanbul] on a green space allocated by Abdul Hamid to all residents of Istanbul constitute a crime?

The bridges…

In the 1/25 scale second bridge plan, it is said that the first bridge did not benefit Istanbul. For the third bridge, they said, “The science of urban planning has made great progress, it won’t be the same for the third bridge”. Anyhow, I still think those who said, “A Bridge over River Zab” were right. [*In 1969, when the building of the first bridge over the Bosphorus was being debated, a group of revolutionary youth built a bridge across River Zab, in Hakkari in the southeast of Turkey, with the slogan, “Not a bridge over the Bosphorus, but a bridge over River Zab!”. The bridge would be called Devrimci Gençlik Köprüsü, the Revolutionary Youth Bridge.]

Akkuyu…

Nuclear energy is one of the worst things anyone has done to Turkey.

Bergama…

Is it conceivable that the resistance of the villagers in Bergama was charged? They were tried for being German spies, and acquitted.

Then what happened? Bergama became one of the most fertile areas handed over to the Fethullahist gang. In order to make the Fethullahists rich, they razed all the objections of the people there to the ground.

The Cerattepe resistance after Gezi…

I have noted down many names. That is what being a lawyer in Turkey is about. The lawyer’s profession has always held an important role in social opposition in Turkey. Our tradition is a source of pride for Turkey. I had brought my list down to a single name, but I must remember and commemorate Gülçin Çaylıgil. She acted as lawyer in all cases involving freedom of thought and expression, junta periods included, and never bowed to anyone, and that is how she passed away from this world. Tahir Elçi was murdered with a bullet just when he was saying, “Do not cause harm to the Four-Legged-Minaret”.

The lawyer’s profession has always occupied an important position in all social struggles in Turkey. This is both because of the conditions Turkey is in, and the strength of our profession’s tradition. This is the lawyers’ tradition that I belong to. We work as lawyers not in order to make money, but to do what we believe is right, and to contribute to social struggles. Like that slogan of 1908, like the millions who stood against oppression: Equality, freedom, sisterhood/brotherhood and justice…

The prosecutor has included a part of the work I have done as the lawyer of the Chamber of Architects in the indictment.

Let me go over them:

In 2004 we said, “NATO is against the law, and we are lawyers against NATO”. We tried to stand with our intellectuals lynched at the entrance of courtrooms, and with our people sprayed with pepper gas. In 2009, we did not want the IMF to hold its meeting in Istanbul. I say all this because we are being accused with imperialism, as you have taken note. We acted as lawyers of all citizens whose rights were violated.

It is not the addressee of the matter, but it made itself so, yet the fact that it has been elected does not give the government the right to violate the Constitution, instrumentalize the judiciary and trample on the gains humanity has acquired over centuries.

Law is not a can-opener!

The slogan, “Government –Resign!” was not among the demands.

But in that summer of 2013, the slogan, “Government –Resign!” was thoroughly welcome to everyone! The slogan, “Government –Resign!” became the way in which people from all political views and all languages in Turkey became sisters and brothers. Every elected government is elected knowing that it will, one day, go. Chanting this slogan is not “changing the constitutional order by force”.

As I said before, democracy is a whole, it is indivisible.

The bill of indictment also speaks of “practicing shirk against the constitutional order”.

Practicing shirk [*a religious term used to describe the sin of worshipping anyone other than God] is not a concept of commercial law, or of penal law, or of constitutional law. Practicing shirk is a religious concept.

At the 17 August earthquake, we, the Gezicis, the çapulcus, run there to act.

We displayed great solidarity. We lifted rocks, we carried packages of aid, we were involved in search and rescue and no one said, “You are practicing shirk against the constitutional order”. We fulfilled our duty as citizens. The Gezi resistance is the most important social experience of this country. Gezi is the rupture of the fault line of the tension accumulated in Turkey. We did not break that fault line. We did everything we could against the tension.

So, regarding those who run to the earthquake area when the natural fault line ruptures, will you say that they are practicing shirk against the constitutional order when the social fault line breaks? In the same manner that it is impossible to describe the solidarity displayed during a natural disaster as “practicing shirk against the constitutional order” it is the same when a social fault line ruptures. In the same way that it is not practicing shirk against the constitutional order if you erect tents at an earthquake zone, help in the setting up of an emergency hospital and lift out bodies from under the rubble, writing a statement to enable students to attend national exams at the time when a social fault line is broken is not practicing shirk against the constitutional order.

Is it possible to reduce the Gezi resistance down to Taksim Solidarity?

No!

Taksim Solidarity acted as an interpreter, without making any call to violence whatsoever. But we cannot reduce a set of circumstances where millions of people took to the streets down to Taksim Solidarity, that is not the reality of Taksim Solidarity.

There is a part in the bill of indictment about the service of a verdict, the learning of a court ruling. On May 29 I submitted a petition for the suspension of execution. “Look, this is turning into something else” we said, but the judge could not make a decision. For a long time. On the 15th, we were forced out of the park. On the 18th, I logged onto the National Judiciary Network Project (UYAP) and saw a deliberation proceedings report. The names of the president and members, and the word, “cancelled”. So I told all my friends, “I have seen the deliberation proceedings report. It says cancelled. But let’s not make a public statement before seeing the reasoned decision. First, it is not fair to the judge. Second, we haven’t seen the reasoned decision, so we don’t know the grounds of the cancellation”. In administrative procedure, a ruling without justification means nothing. Third, if we were to make a statement before the reasoned decision was written, they might have applied pressure on the panel and the reason may have been changed.

Then there was a long interval. On 3 July, a journalist from Zaman newspaper called. I believe he saw information related to this case in another verdict. Of course, a Fethullahist, a partner in crime, in common cause with the government of the time. So I tried to explain to him as much as I could. Look at the issues of Zaman newspaper after 4 July. Check how many times I was made into a target. The prosecutor’s office tries to describe this as if there was complicity but that is impossible. After this conversation on 3 July I pleaded with them but they didn’t give me the decision. So on the evening of the 3rd we went to the square and made the decision public.

Did this relieve the tension? It did to a certain extent.

However, the bill of indictment is the current expression of the AKP-Fethullahist criminal partnership that it defends the rights of Mithat, who came out of a tank in camouflage gear on 15 July 2016 (*the failed military coup. Former Police Chief Mithat Aynacı was detained on the night of the failed coup in camouflage gear). The prosecutor, believing the Fethullahists, calls the ruling “a scrap of paper”. It believes Mithat who came out of a tank, but it calls a court ruling “a scrap of paper”. And then it talks about re-evaluation!

They panicked so much on 6 July that on 8 July, the Taksim Solidarity delegation was detained in a panic. But the investigation always remained concealed, it was kept secret. Mithat who came out of a tank, used to openly threaten our late teacher Mustafa, saying, “We will try you for carrying out a coup”, while he himself and the gang he was a member of were preparing for the 15 July coup attempt. Later, we heard it through the grapevine that we would be detained in January 2014. It is a long story, which we will continue to discuss later…

Then we submitted a petition to the Istanbul Metropolitan Municipality, saying “Stop work at Gezi”. There is an official statement by the Istanbul Metropolitan Municipality which says, “No decision that requires us to stop work has been served to us”. I don’t know why Kadir Topbaş was relieved of duty, but it is clear who works with both Fethullahists and imperialists, and it has nothing to do with us.

Why have you removed from the indictment the name of the shameless middleman Akif Beki who parades as a journalist? He insulted myself and Taksim Solidarity every day on CNN Türk. From KCK cases to Ergenekon cases, we know well how Fethullahist scoundrels first yell on TV and in the press, and then the operation begins. The Gezi resistance is never a part of imperialism, and it is the complete opposite of the darkness represented by the Fethullahists.

So why do you use a pseudonym in place of Akif Beki’s name, why do you remove his name, but include words written about him?

We don’t know what kind of a meeting was organized by whom at Garaj Istanbul. During that period, everyone was doing something about Gezi. And we went to all the meetings we were invited to, and explained the judicial process and Taksim Solidarity.

I know Kavala. Like everyone, I know him from the press. Our conversation was not only about money matters. There are many telephone conversations, which were wiretapped by court ruling.

The issue about talking to the German Consulate…

I remember this photograph taken from a distance of two metres. “You’ve gone too far,” I said. I was handing over a court verdict. Why don’t we see this as a need to be informed about Turkey’s most important social issue?

The German Consulate is in Gümüşsuyu. We live in a country where shared taxis to Topkapı depart from the back wall of the French Consulate. They could be trying to learn about the underground passage right beside the consular building…

But let me tell you, on that day, the Taksim Solidarity delegation was in detention, and KESK (Confederation of Public Labourers’ Union), DİSK (Confederation of Progressive Trade Unions of Turkey), TMMOB and TTB (Turkish Medical Association) were to hold a press conference at Taksim Hill Hotel. I knew what was about to happen to me because we were being tailed. I made the appointment at Taksim Hill. Why? Because we held all the meetings either at Gezi Café or at Taksim Hill, in broad daylight where there were so many police officers…

As for Murat Papuç… Has the prosecutor asked how Murat Papuç’s statement was taken? Has the prosecutor assessed whether Murat Papuç’s statement was legal or not?

Murat Papuç has no right to throw the mud of his own tongue at us! Murat Papuç, or the political party he is a member of, can cover up their own disgrace, but if the prosecutor has taken his statement, then he must also discuss how that statement complies with law.

As for this person (Hanzade Germiyanoğlu); as I said before, using funds does not constitute a crime. However, we do not work by using funds. There is not even a single implication that Taksim Solidarity has used a single penny of foreign money. Personally, we did not take a single blind penny, and after all, there is a board resolution of TMMOB to this effect.

Yet I would like to express this objection as well:

This person, while Gezi was still continuing, while Ethem, Berkin and Ali were still in hospital and while Ahmet was still alive, displayed the intention to make money through Gezi, and in this sense has no connection, no ethical connection, with us. The fact that this person can speak so openly, using such strong words, about matters that can have no connection to us, seems a little troubling to me in terms of criminal procedure.

As of June 2013, do I have to make a choice between shariaist Mursi and coupist Sisi?

In Egypt and in Tunisia, we are neither on the side of sharia, nor on the side of the coupists. We are the third side. We are on the side of democracy, equality and freedom.

The Gezi resistance is anti-fascist, it says, “You shall not pass” to police violence, it says “No Pasaran”.

Gezi is against imperialism. It cannot be explained away with any plot of foreigners, or with any conspiracy. This, as it has been from the start, is a continuation of not understanding, the failure to understand, this pretence of not understanding Gezi.

Protecting the trees and forests of this country, objecting to the destruction of its agricultural lands, rejecting the pillaging of its waters in a manner that will disrupt the entire ecosystem, resisting death-like conditions imposed upon its workers, refusing to give up on questioning the murder, in illegal student dormitories that belong to religious sects, of children who were deprived of their right to education, that is true patriotism.

Those who cannot even bring themselves to pronounce the word imperialism dare not smear Gezi. Those who in 1969 adopted the US Sixth Fleet as their qibla to pray towards cannot preach to us on anti-imperialism.

The bill of indictment tries to accuse us of organizing the Istanbul City Rally, but it doesn’t mention our elder sister Elif Çermikli, who on that day in Kadıköy was murdered by a shockingly excessive use of pepper gas.

There are parts in the bill of indictment about my attendance to our Berkin Elvan’s funeral, but there is no mention of the fact that not a single person has received a single-day’s sentence yet, although it is crystal clear who was responsible of this child’s murder.

There are long sections in the bill of indictment about June 1, but no mention is made of Ethem Sarısülük.

The bill of indictment digresses endlessly yet it would have our two brothers, who fell on 3 June in two different corners of Turkey, Mehmet Ayvalıtaş and Abdullah Cömert, forgotten.

The bill of indictment speaks of “practicing shirk”, but it never sees Fadime Ayvalıtaş, who in mourning her son, withered away in front of our very eyes.

The bill of indictment talks about the press statement on 28 June but it does not mention Medeni Yıldırım, for whom, so many years later, hundreds of thousands of people took to the streets to join in mourning the death of someone on the other side of Euphrates.

The bill of indictment says “10 September”, but it does not mention that a case has not yet been filed regarding the murderer of Ahmet Atakan.

The bill of indictment tries to remove from our dreams Ali İsmail Korkmaz, who was beaten to death in a side street of Eskişehir, but it tries to make us believe that one of his murderers, Mevlüt Saldoğan, is “a complainant in the Gezi Case, a person who has suffered damages”.

As it said on the banner in the park, “Do not touch my neighbourhood, my square, my tree, my water, my earth, my home, my seed, my forest, my village, my city, my body.” I, as an ordinary citizen, as a citizen who makes his living through his labour, want to decide my own fate. I object to the legal order that talks about obligations without talking about rights.

We have never experienced an event in Turkey before where people became sisters and brothers to this degree whatever language they spoke, whatever faith they belonged to, whatever political view they believed in.

This is the reason why Gezi is remembered so fondly.

Gezi is the will and determination of the people to take hold of their own destiny.

Gezi is the possibility of this country, and the Middle East, to emerge from darkness.

Gezi is this country’s hope for equality, freedom and justice.

Şerafettin Can Atalay

24.06.2019

The bill of indictment about me; i.e., the bill of indictment dated 19 February 2019 filed by the Istanbul Chief Prosecutor’s Office, demands that I am sentenced for “attempting to overthrow the government of the Republic of Turkey or to prevent it from fulfilling its duties; causing damage to property; possession without permission of dangerous goods; causing damage to temples and cemeteries; qualified robbery and opposition to the Code no. 2863 on the Protection of Cultural and Natural Properties”.

On page 430 of the bill of indictment, the prosecutor writes that I work at TMMOB (The Union of Chambers of Turkish Engineers and Architects) as the General Secretary of the Istanbul Branch of the Chamber of Architects, that I held an active position in Taksim Solidarity and that I served as the secretary of the Solidarity, that I am in connection with Şerafettin Can ATALAY, Tayfun KAHRAMAN and Memet Ali ALABORA, and that I took active part in Taksim Solidarity meetings, press statements and demonstrations.

According to the bill of indictment, Mücella Yapıcı “…is responsible of the reporting of events on social media, and posts on twitter. The Taksim Solidarity twitter account, of which Ayşe Mücella YAPICI is responsible, frequent calls were made for people to take to the streets and take part in actions during the Gezi insurrection, instigating and provocative statements were made, and posts belittling the security forces of the State were shared. Similar instructions were given and calls were made at press statements of Taksim Solidarity.”

Again in the bill of indictment, regarding my conversations, the following is written: “In many of her conversations regarding the Gezi insurrection, it has been noted that she said, “WE HAVE WORK TO DO, A REVOLUTION IS COMING”. On the other hand, Mehmet Osman KAVALA worked in order to control the forums. In KAVALA’s conversations with Hanzade Hikmet GERMİYANOĞLU, it is noted that the Coordination of Forums is mentioned, and work carried out with Taksim Solidarity for this end is discussed. It is understood that many members including Ayşe Mücella Yapıcı, Tayfun KAHRAMAN and Şerafettin Can ATALAY from Taksim Solidarity took part in the meetings of the Coordination of Forums.”

Following this, the bill of indictment states, on the basis of HTS records that, since communication records of the “suspect”, in other words me, exist with Çiğdem Mater Utku, Memet Ali Alabora, Mine Özerden, Şerafettin Can Atalay and Tayfun Kahraman, “as explained, the suspect was in contact with and carried out activities with other suspects before the beginning of the Gezi insurrection”.

Further down, on page 430 of the bill of indictment, the other suspects in this case are mentioned, and the statements of “Murat PAPUÇ, whose statement was taken as a Knowledgeable Person regarding the Gezi insurrection”.

The bill of indictment claims that, in a statement that he later retracted, Murat Papuç said, “…that he knew that they came together and acted together with individuals who had international connections, that materials were provided and financing was provided by these platforms and NGOs to people who took part in the actions, including, for instance, eye masks, food, and medication for activists injured during the interventions and medical solutions to alleviate the effects of pepper gas, and that it was a known fact that Mehmet Osman KAVALA, Mücella YAPICIand Can ATALAY were the financial coordinators of these platforms, associations and NGOs, and that Mücella YAPICI often organized press statement actions and was among individuals who made an effort to sustain the Gezi insurrection”.

The bill of indictment claims that I took part “in many events” and puts this forth as an accusation.

Then the bill of indictment also includes technical surveillance records made of me and video footage of the Photography and Film Branch Directorate of the Security Directorate, and also press statements, as open source activities.

In fact, a transcript of the program titled “AYKIRI SORULAR [Dissenting Questions]” presented by Enver Aysever and broadcast on 04.11.2013 on CNN TURK was also included in the bill of indictment (Page 438-440).

Communication surveillance minutes of my social media posts and telephone calls are included on page 441-455 of the bill of indictment.

As it can now be seen, all the bill of indictment does is to accuse my activities related to Taksim Gezi Park, my phone calls, or in brief, “what I did” and even what I didn’t do.

As a result, this is how the bill of indictment explains the conclusion it reaches regarding me and the other defendants:

  1. “Long before the insurrection referred to in our country as the Gezi Park events, all suspects underwent various trainings in order to bring down the current administration in a manner that has been implemented in various countries across the world, and as of May 2013, when they discovered a suitable environment, activated their plans,
  2. At this stage, legal, illegal and other, legal-on-appearance-yet-illegal structures that seemed unconnected, united around the same goal to take action,
  3. They tried to have the people take to the streets through actions that in the beginning were staged in a manner that did not involve violence, to appear sympathetic and benign to our citizens, they issued many public calls to this end, and by creating the perception that state units intervened at a level resembling war, they tried to increase participation to mass actions,
  4. In the chaos that ensued, by creating the suitable environment of the actions of left-wing terrorist organizations that are at all times prepared to carry out actions, as in the 1960 and 1980 coups, they attempted to Overthrow the Government of the Republic of Turkey or Prevent it from Fulfilling its Duty,
  5. In this environment that emerged, as in other examples in foreign countries, at best, they wanted to force the government to resign and hold early elections,
  6. In the event that this possibility did not occur, they were to display an effort, as in the examples of Syria and Egypt, to prepare the circumstances for civil war and a coup,
  7. The FETÖ/PDY armed terrorist organization, as would be experienced at a later date, also carried out similar attempts to the same end,
  8. As a result of the unsuccessful conclusion of the Gezi insurrection, this time the FETÖ/PDY armed terrorist organization took the stage to reach the same target, …”

The Prosecutor’s Office is therefore convinced that I committed this crime, yet it only accuses, there isn’t the slightest indication that I committed this crime. All the prosecutor has done is to transform its accusations, without evidence, into an indictment…

I should respond to this indictment and accusation.

I reject all the accusations of the indictment, and the indictment itself.

Yet I do not only reject it, I want to respond to it as well.

It is not a new event that a bill of indictment has been prepared against me, demanding my sentencing.

The allegation that I committed a crime in the context of Taksim Gezi Park is not new either, nor is the judicial process brought against me…

It was five years ago…

The Istanbul Chief Prosecutor’s Office, with its bill of indictment dated 28.02.2014, filed a criminal suit against 26 individuals, including myself.

The criminal suit brought on the basis of that bill of indictment demanded, for five individuals, separate sentences on the basis of Article 220/1 of the, Article 34/1 of the Law on Meetings and Demonstrations, for one person, on the basis of Article 33/1 of the Law on Meetings and Demonstrations and for the others, on the basis of Article 32/1 of the Law on Meetings and Demonstrations.

In other words, in 2014, on the basis of the first indictment, I was not tried for “Attempting to Overthrow the Government of the Republic of Turkey or to Prevent it from Fulfilling its Duty”, but the prosecutor’s office demanded that I be sentenced for the crime of “establishing an organization for the purpose of engaging in criminal activity”.

The other charge brought against me is that described in Article 32 of the Law on Meetings and Demonstrations, i.e., taking part in unlawful meetings or demonstrations, and refusing to disperse despite warnings and the use of force.

The bill of indictment 5 years ago made allegations such as, “…on 27.05.2013 as roadwork was carried out within the scope of the ‘Taksim Pedestrianization Project’, when some trees were uprooted in Taksim Gezi Park, thinking that a Shopping Centre was to be built at this location, many civil society institutions, with the Taksim Solidarity Platform first among them, and other separatist and marginal organisations, began to organize actions under the call, “We will not give up our park – We don’t want a Shopping Centre”…

“…despite all the warnings of the security forces, groups that wanted to enter Gezi Park and Taksim Square attacked the police in various manners, using stones, sticks, Molotov cocktails, sound bombs, slingshots and iron balls, that security forces to the best of their abilities tried to intervene against groups that blocked roads and erected barricades…”

“…it has been detected that news that would provoke the sentiments of the people were spread, and that, through such news, a call was made for all to come to Taksim, and that the events continued in this manner…”

The bill of indictment then went on to describe the actions that had been “detected”.

The first indictment, listing the names of five individuals and the articles of laws, stated that “…they had formed an organization to commit the abovementioned crime, that they called this organization ‘Taksim Solidarity Platform’” and then by stating that “this organization formed by the suspects” claimed that this organization “called the people of Istanbul to unlawful meetings and demonstrations in Taksim Square”.

The indictment states that a group of around 200 people, on 08.07.2013, began to march towards Taksim Square, that this group did not disperse despite many announcements, and in this manner, carried out a meeting and demonstration in breach of Law no. 2911, and asked for punishment.

We were tried, I was tried.

In its ruling no. 2014/88 Docket, 2015/145 verdict dated 29.04.2015 the Istanbul Penal Court of First Instance gave a decision of ACQUITTAL in my case and the cases of others.

The acquittal decision for charges brought against me regarding the crimes of “Taking Part in Unlawful Meetings and Demonstrations Unarmed and Refusing to Disperse despite Warning, Provoking the People to Take Part in Unlawful Meetings and Demonstrations, Establishing Organizations for the Purpose of Committing Crimes” was finalized on 1 June 2015.

The prosecutor did not appeal this verdict of acquittal that became definite in 2015.

Now, for the same actions, as the same defendant, I am being tried again in this criminal suit against me. This is my second criminal suit, and regarding the same actions, five years later, I face the accusation that I had, in fact, committed different crimes…

As far as I can tell, the Prosecutor’s Office will continue to make out bills of indictment against me every five years.

And so I will be tried, indictments will be served against me, and my statements of defence will continue.

What should I say, what kind of a defence should I offer?

The answer to that question, for me, is very simple…

My defence against the indictment:

“A sentence cannot be demanded against individuals for the use of rights they possess.

According to Article 34 of the Constitution, ‘Everyone has the right to hold unarmed and peaceful meetings and demonstration marches without prior permission.’ Holding peaceful demonstration marches is an unchargeable right.

None of the assessments alleged in the bill of indictment on Taksim Gezi Park are in accordance with the law. A judicial proceeding against the use of a right defined in the Constitution is against the law, and unjust.

The first indictment said, ‘forming an organization in order to commit acts considered crimes by the law’ the new indictment says, ‘overthrowing the government’, however, those tried in this case, quite to the contrary, are people, institutions and organizations who came together with the aim of protecting a constitutional right and enabling its proper use, by their own will. This is a form of solidarity. And the aim of this solidarity is clear. To put this aim on trial, for the allegations of, in the first indictment, ‘forming an organization in order to commit acts considered crimes by the law’ and in the new indictment, ‘overthrowing the government’, is not in compliance with existing laws, the legal system, or justice. The aim was solidarity, voluntarily gathering around the thought of conveying the fact that all the changes forced upon Taksim Gezi Park were unlawful; and sharing this solidarity and its aim.

There is neither an act involving the ‘forming of an organization in order to commit acts considered crimes by the law’ (as stated in the first indictment) or an act involving ‘overthrowing the government’ or ‘causing damage to property’ or ‘carrying out or taking part in unlawful meetings and demonstrations’.

As stated in the Constitution, in laws and chamber regulations, the Union of Chambers of Turkish Engineers, Architects and Urban Planners, and affiliated professional chambers, are under obligation to protect the profession and the rights and interest of their colleagues, supervise the application in line of national and universal rules, principles of architecture and urban planning and especially in the public interest of plans and practices orienting the professions of engineering, architecture and urban planning, and to carry out the necessary activities, including judicial procedures, in order to alleviate deficiencies and faults in the field.

11 days before the 12 June 2011 general elections, a project titled the “Taksim Pedestrianization Project” was illegitimately declared to the public by the Prime Minister.

This project involved the introduction of underground passages for all the historical streets in and around Taksim Square excluding İstiklal Street, with all pedestrian and vehicle traffic. With sunken motorways, the entire historical and urban identity of the square and Beyoğlu was destroyed; Taksim Square was, in fact, de-pedestrianized and turned into the rooftop of a coach station and the Topçu Military Barracks, planned to be re-constructed on almost the entire grounds of Gezi Park, in a manner that constituted a lie both to the past and the future, was also part of the plan. Gezi Park, which this project aimed to destroy, is not only architectural and urban heritage, but also the only large park in Beyoğlu and its environs, and an earthquake assembly area.

This project was not only in breach of scientific and professional principles, but it was also in breach of previously taken assembly decisions and the still valid, 1/5000 and 1/1000 Beyoğlu Conservation Plan decisions.

In the valid and legal plan, in the Beyoğlu area where green and open areas are considerably insufficient, Taksim Gezi Park, adjacent to Taksim Square, with high pedestrian intensity and an integral part of the square, is protected in exactly its existing state.

For many months, an attempt was made, accompanied by clichéd visuals, to legitimize this pedestrianization project, however, this proposal for a change in the plan received an intense reaction from all sensitive sections of society. Five months after it had been accepted, the proposal was revealed and posted on 14 February 2012.

Our Constitution assigns the responsibility of protecting our squares, historical, cultural and natural assets, which form our historical and cultural identity and social memory, and to take the necessary supportive and encouraging measures, first and foremost, to public agencies, and society.

Because of this, on the very same day, when the destruction process targeting Taksim Square, one of the most important public squares of our history in terms of the Republic, democracy and labour, and Taksim Gezi Park “officially” commenced under the guise of pedestrianization projects, the TMMOB Chamber of Architects Istanbul Metropolitan Branch made an open call to all sections of society under the title, “Call for Solidarity Meeting for the Taksim Republic and Democracy Square”.

It was on that day (15 February 2012) at that meeting that “Taksim Solidarity” was formed by unions, political parties and organizations, neighbourhood associations, neighbourhood and urban initiatives, professional chambers, platforms LGBT and women’s organizations, professionals, scientists and residents of the city. And its name was given.

It was again at this first meeting that all participants elected the TMMOB Chamber of Architects Istanbul Metropolitan Branch and the TMMOB Chamber of Urban Planners Istanbul Branch as the secretariat of Taksim Solidarity.

Then, on 29 February 2012, a “joint declaration” was sent by open call to all institutions and organizations for approval and signature.

After all this work, “TAKSİM SOLIDARITY”, which was formed with around 80 constituents, announced, with a press statement on 2 March 2012, its foundation and its joint declaration to the public.

Taksim Solidarity, accused of “being a criminal organization” in the first indictment, and of “planning to overthrow the government”, is a democratic and legitimate platform, formed of professional chambers, unions, neighbourhood associations, civil society organizations and political parties, which came together to carry out a struggle through legal and democratic means against the development plans of the Taksim Pedestrianization Project declared on 14.02.2012 by the Istanbul Metropolitan Municipality. Since the abovementioned date, under the roof of Taksim Solidarity, work is carried out to form public opinion about the project imposed upon Taksim Square and Taksim Gezi Park, and to inform the public.

Therefore, against the indictment, I should state that;

I completely reject the accusation in the indictment that:

“The Gezi incidents did not appear randomly. They were conducted systematically and in a planned manner, by organization. On appearance, they were for democratic rights, but these were no innocent protests. The real aim was to create chaos and disruption across the country. In this way, the aim was to overthrow the Government of the Republic of Turkey, or to prevent it from fulfilling its duty, and an armed uprising was planned against the Government of the Republic of Turkey”.

I already stated it at the start of my defence. To exercise legal rights, and to act in an organized manner when exercising those rights is, by no means, not coming together and forming a criminal organization to attempt to overthrow the Government.

How did our work continue?

The TMMOB Chamber of Urban Planners Istanbul Branch, the TMMOB Chamber of Architects Istanbul Metropolitan Branch and the TMMOB Chamber of Landscape Architects Istanbul Branch, all Taksim Solidarity constituents, filed a case demanding the annulment of the abovementioned development plan change. The Istanbul 1st Administrative Court found our objections to be justified, and the plan change subject to the dispute was cancelled. This annulment verdict was also upheld by the Sixth Chamber of the Council of State. The prepared, tendered and completed underground motorway tunnels in Taksim Square and Gezi Park and the proposed Topçu Military Barracks are illegal. Unfortunately, despite all these objections filed, and the continuing trial process, the course of action continued, and the Istanbul Metropolitan Municipality and the government continued to implement this illegal project.

With the course of actions that began on 27 May 2013, Monday, towards midnight, when construction machinery entered Gezi Park, representatives of the constituents of Taksim Solidarity, and citizens sensitive to their environment and city, sought to protect Gezi Park, and tried to prevent an unlawful and clearly illegal construction from destroying Gezi Park.

At the clearly illegal construction site which had no official permission whatsoever, excavation carried out with a digger had destroyed the waterworks and electrical wiring, placing the public under highly serious hazardous conditions. As a certified engineer and architect of 40 years, and the Environmental Impact Assessment Secretary of the Chamber of Architects, in accordance with my profession and duty, I asked those in charge about their permission. It was at this moment that led by municipal heads, –charged and responsible of preventing such illegal, hazardous practices- administrative officials, 30 men in plainclothes from the construction company and police officers – who after the attack were given municipal police vests to wear – commenced an attack on us, targeting our faces and eyes directly with pepper gas bombs.

Meanwhile, two tubes of gas were sprayed directly onto my face from an approximate distance of 50 cm., very seriously threatening my health. During all this, and as the whole world and the press was witness, and took under record, we carried out not a single intervention against the police, not even to protect ourselves and our lives, quite to the contrary, we sought to remind them, in a highly commonsensical and peaceful manner, that what needed to be protected was not the construction site that vulgarly destroyed our cultural and natural heritage in an illegal manner that jeopardized public health, but us, who were trying to fulfil our social and public duty. (the file already contains all relevant information and documents)

(One of the charges against me in the second bill of indictment is ‘opposition to the Code of Protection of Cultural and Natural Properties… What a strange turn of events…)

From 28 May 2013 Tuesday on, the increasing violence applied by the police, the use of gas bombs and pressurized water, and the use of detention conditions and even physical violence against people using their democratic and constitutional rights drew the reaction of a large section of society. In addition to the police violence, the provocative statements of, first and foremost the Prime Minister, central and local administrators served as catalyst, and let to the expansion of the events.

Democratic reactions that developed across Turkey upon this unlawful and inconceivable level of police violence, were unfortunately met everywhere with police violence, in the form of chemical gas bombs, pressurized water and plastic bullets. Our young people lost their lives by police fire, and in the hands of stick-wielding civilian militia. A young police captain died in Adana when he fell of the side of an underground passage during the events. Tens of people suffered head traumas and cerebral haemorrhages.

Our citizens who wanted to communicate their most democratic demands for rights were detained and arrested.

Taksim Solidarity is a platform formed by institutions and organizations who came together on a volunteer basis with the demand to halt the the destruction of Taksim Square, one of the most important public squares of our history in terms of the Republic, democracy and labour, and Taksim Gezi Park, via unlawful and illegal practices under the guise of pedestrianization projects. And not a single statement or declaration of Taksim Solidarity contains an expression that may be considered a crime by the Constitution, laws or universal laws. Besides, not only were all statements and declarations openly presented to the public, but they were also presented to the relevant institution as a file on 6 June 2013, when the Ombudsman Institution issued an invitation to appeal to our knowledge, by a delegation that included myself, and, at the time, Dr. Ali Çerkezoğlu.

Taksim Solidarity sought to establish dialogue with all officials, from the Governor of Istanbul, to the Metropolitan Mayor, from the Deputy Prime Minister, to, directly, Prime Minister and President, in order to communicate the demands and expectations of citizens, and at this point, acted not as a representative delegation but sought to fulfil the mission of reflecting demands and expectations.

As an outcome of contacts and invitations made; on behalf of Taksim Solidarity, on 5 June 2013, administrators of professional chambers held meetings with Deputy Prime Minister Bülent Arınç and on the night of 13 June 2013, with Prime Minister R. Tayyip Erdoğan. The fact that, a month later, the homes of these administrators were unlawfully raided by the police, that they underwent an extended four-day-detention-period and were taken to court with charges of “directing a criminal organization” is concerning regarding the future of democracy in our country.

This was how I thought back then, and I defended my view. I had found it very concerning in terms of the future of our democracy that we had been placed on trial with the accusation of forming a criminal organization. Unfortunately, I was proven right, to be frank, I was proven very right…

My concerns during those years aside, I am now being tried with attempting to overthrow the government.

And besides, I am accused for the same reasons, for showing that same solidarity…

All these demands, in all their colourful variety, rather than being met, as they would be in democratic countries, are now, unfortunately, on trial, forced into the mould of “a criminal organization”, young people are taken from their homes and arrested, attempts are made to make football team supporter groups look as criminal gangs, and administrators of professional chambers have been tried with charges of being “criminal organization directors”.

All calls issued by Taksim Solidarity, from February 2012 to the present day, with a yearning for a healthy, habitable and democratic city, are public, open, based on scientific facts and peaceful.

The freedom of expression of millions of people, on the other hand, faced arbitrary violence, torture and ill-treatment perpetrated by police forces and other public officials. Many civilian citizens were injured, became disabled, and unfortunately lost their lives because of this violence.

As all this takes place, and as the real culprits should be held accountable before the law, there is an attempt through unfounded accusations to unlawfully try the representatives of Taksim Solidarity, which made efforts and showed sensitivity to end the environment of violence that had been created – through the announcements it made, talks with authorities and calls for common sense.

This is far from acceptable.

On 8 July 2013, Monday, with representatives of the constituents of Taksim Solidarity, we were detained by police when we were trying to get to Gezi Park, which in some way had been opened by the Governor of Istanbul.

When my daughter and I were trying to go to Gezi Park, our path was blocked at the head of İstiklal Street, we were pushed with police shields, and while water cannons (TOMA) sprayed us with pressurized water, we were surrounded by three different lines of police in a manner that made it impossible for us to breathe, and we were unlawfully detained. Contrary to the claims of the bill of indictment, which is full of errors and unfounded claims from beginning to end, I would like to state that we tried to walk not from Galatasaray Square, but from Meşelik Street.

I was subjected to ill-treatment during the time we were held in detention. My house was unlawfully searched with no reason stated. I was subjected to a naked strip-search, a treatment which is inhuman. I was not taken to toilet, I witnessed that there was a closed-circuit camera at the toilet I was taken, often there was no woman official present at the custodial prison, and my medication was not provided to me on time.

With arbitrary extensions, we were held in detention for 3 nights. Our democratic rights were impeded and we were subjected to violence. Following the statement we provided at the prosecutor’s office on 12 July, Thursday, we were sent to the court.

Taksim Solidarity is not a criminal organization, that is the truth, and it is equally true that the use of our most basic rights as defined in the Constitution does not constitute a crime. The real crime is the obstruction of the right to assembly and demonstration by an extremely severe police attack, the use of pepper gas, dragging people on the ground, detentions, and the many instances of ill-treatment in detention. Those who committed these crimes must be found, the perpetrators must be punished – and that is the duty of the state.

Instead of trying Taksim Solidarity – where we came together in order to voice our demands that are so clearly right and legitimate  – with accusations that are wrongful, meaningless and unserious from beginning to end, with no legal, moral or conscientious basis; our demands, due to legal and conscientious responsibility, for administrative investigations, suspensions and trials, should be met; the murderers of our loved ones who lost their lives due to police violence during and after the Gezi process should be tried in a fair and effective manner; Governors, Police Chiefs and the Interior Minister of the period who gave rise to these fatal outcomes should be included in the trials; and the Prime Minister who described the police violence as “the writing of an epic” and encouraged it should be held accountable for his political and legal responsibility as the highest political authority.

It is never acceptable that people are subjected to police violence while fulfilling their public and social duties. True justice would be for everyone to bow before the memory of our young ones who, since 27 May 2013 to this day, have lost their lives due to the violence perpetrated or allowed by the police, and not to allow the perpetrators to benefit from impunity –not to try us.”

These words of mine, which I request to be accepted as my statement of questioning against the indictment, and my written petition; are, in fact, a repeat of the defence I made against the indictment in the first criminal case held on 12.06.2014 at the Istanbul 33th Penal Court of First Instance.

I present, with attachment, a copy of my defence petition.

If another criminal case is brought against me in five years’ time, I will repeat the defence I made five years ago, and now…

Because I do not find it right to add anything to words that have already been said, and defences that have already been made.

However, against those who would like to use their choice of sentencing by all means through repeated trials, despite a verdict of acquittal in cases against me, and the finalization of that verdict of acquittal, my defence will always remain the same.

In place of a conclusion;

I bow with respect before the memory of our young ones who lost their lives…

This, then, is my defence statement.

Yours respectfully,Ayşe Mücella Yapıcı   

25.06.2019

I have been prosecuted for the struggle I gave to defend the most important urban space of Istanbul namely, Taksim Square and Gezi Park, against an urban crime. In order to explain why I took part in this process as part of this court hearing, first of all I need to tell you briefly about my work experience so far:

I was introduced to my occupation when I registered to City and Regional Planning Bachelor’s Programme at Mimar Sinan University in 2000. Throughout my education on the one hand I realized how difficult it was to create healthy living environments and urban spaces, on the other I also learnt the principles of my occupation and its ethics. As a fresh graduate, I have registered to Union of Chambers of Turkish Engineers and Architects’ (TMMOB) Chamber of City Planners since I considered it to be a primary condition in order to perform my job according to these principles of occupational ethics. First, I was chosen as a member to the Board of Istanbul Branch and worked as the Board Secretary in 2006. Afterwards, I was chosen as the Manager of Chamber of City Planners’ Istanbul Branch in 2010. I had continued working in this position until 2019.

I am infact one of the few people who knows about the crime against Cultural and Natural Properties Law, which has been mentioned in the indictment today, very well as I had worked as a Culture and Tourism expert in Ministry of Culture for 5 years. When my relation to Ministry of Culture went sour after the Gezi events, I had to leave that job and started as an instructor at Mimar Sinan University Faculty of Fine Arts. Currently I am working as an Instructor with a PhD and trying to share my expertise with student colleagues through classes like Zoning Law, City Management and City Planning Techniques.

Some of my student colleagues are present at the court right now, but I would like to ask you how they could courageously perform their occupation witnessing that their teacher is on this stand being prosecuted for doing his job.

I have participated in Taksim solidarity- which is given in this indictment- as part of my duties in TMMOB Chamber of City Planners Istanbul Branch. Taksim solidarity was formed by organizations who came together with legal demands to cancel Gezi Park project.

As a representative of this occupation, what can I say about Gezi Park and Taksim Solidarity?

As a manager of the Chamber we have started a process against the possible destruction of one of the last green spaces of city center. 

Our efforts to prevent construction on one of the last green spaces, our objections and our efforts to participating decision making mechanisms have repeatedly been overlooked by Istanbul Metropolitan Municipality (Istanbul Büyükşehir Belediyesi-İBB).  Rather than cancelling the project the Municipality announced the construction plans. We then petitioned to the court. With an aim to healthy city development we petition approximately 20 court cases a year as the city planners chamber where I worked as a manager.  This case was just one of these.

In this time frame we petitioned similar cases and in order to ensure public awareness a solidarity movement namely “Taksim Solidarity” was founded, which at the time was no different than the others, we or other institutions or residents of neighbourhoods had formed such as Haydarpaşa Solidarity, Haliç Solidarity, Northern Forests Solidarity, Istanbul City Defense.

However something that we could not foresee happened at Gezi. Gezi became the conscience of the society. Conscience of the society had already been uneasy with some frustrations or interventions such as supression of  May 1st Labor Day celebrations, attitude toards the struggle of Tekel workers, destruction of Emek Movie Theatre or political debates over abortion… these excacerbated the upsurge.

However, when you add on top of these the violence we were subjected to during the protests, the Gezi struggle emerged; it emerged  when Taksim’s characteristic as a political symbol combined with the violence of the police force.

Gezi happened when the government did not pursue a participatory method and continued ignoring us in these areas and we could only utilize legal methods and a lawsuit for participation.

Taksim Solidarity was founded on 29.02.2012 with a Declaration. Taksim Solidarity together with its constituents at the day started an activity of solidarity and awareness raising among the public.

The hilarity of this indictment is this, on 28 May 2013 only 50 people were staying at tents in the Park and the indictment alleges that these 50 people could be enough to organize an event to overthrow the Government.

In summary, Taksim Solidarity is a structure composed of Constitutional professional associations and syndicates, performing their Constitutional duties and exercising their freedom of expression and right to assembly given in the Constitution.

Gezi was actually the movement of the society’s conscience!

Gezi was a strugle against the police brutality (clearly organized by FETÖ) towards people giving an urban struggle to protect their park and their green spaces .

To mobilize social conscience that abruptly is not possible and there is not a structure in the World which could bring 5 completely unlikely components and organize such an event. When we had had our watch at the square a month earlier, there were only 5-6 people. How come objections of these 5-6 people turned into an organization that could make 10 Million people take to the streets in a month? It is not understandable how the prosecution views us that skillful.

In those days, we  took a legal action we had been following in the name of public as City Planners Chamber, which is a TMMOB professional organization defined by the Constitution, alongside some other professional organizations. 

That was objecting to 1/5000 and 1/1000 scaled construction plans which were prepared for reconstructions in the name of protection. We tried to emphasize that we could pursue a legal struggle against these objected plans and urbanization could take place according to public interests.

Taksim Solidarity is one of the structures founded for this purpose.

Taksim Solidarity is no different than all other solidarity movements or struggles, but the reasons behind its public popularity were:

-Acessibility of Taksim,

-Taksim’s place in Social Memory,

-It was an umbrella organization with its CSO representatives, professional associations and all other components that can be directly adressed to,

-The police brutality which was witnessed by the whole country.

These were the reasons behind its wide influence as compared to other solidarity movements and social struggles.

Taksim Solidarity does not have a manager nor a leader.

It is an umbrella organization where lots of institutions come together to defend Taksim Square and Gezi Park. Its decisions are given and implemented through consensus.

This structure of Taksim Solidarity, which is composed of 2 Chambers of Commerce- Chamber of Architecture and Chamber of City Planners- together with other labour and professional associations is not a coordination but it is mainly an interpreter and act in that power. It combined ideas of its constituents under one statement and shared with public.

As Taksim Solidarity representatives we performed this task.

Taksim Solidarity has no members, it has constituents.

Even if participation is individual, it works through institutional representation. It has a horizontal and non-hierarchical structure.

It exercises the right to assembly and freedom of expression defined by the Constitution. In this regard it is meaningful to see how Taksim Solidarity is being viewed as that competent and powerful. Because Gezi has developed a movement on its own. It cannot be attested to anyone.

After Taksim Solidarity came together, activities such as awareness raising to inform public on how Taksim is occupied with projects or activism like forming human chains started.

We prevented cutting off trees on Asker Ocağı Street to open up a pedestrian walkway that had not even been involved in Taksim project. We faced with police intervention for preventing this pedestrian way that had not been in project. There, people who had just demanded to talk to site manager were physically attacked by the police with tear gas. The crowd then grew as a reaction to this violence without any provocation and then İBB declared it had not been cutting but carrying the trees somewhere else.

People who were there at that day also knew that the trees’ roots had been broken off and therefore there were no chance to plant them elsewhere.

While Taksim Solidarity was reading its press statement, police intervened once more with water cannon and tear gas, citizens were tortured by the police that we later learnt to be members of illegal FETÖ organization.

Public looked out for us, millions of people took to the streets to protest the police brutality and opposition to Taksim Square Pedestrianization Project turned into mass demonstrations.

It is clear that no organization could be capable of this development.

After this process people either came out on streets to support us or banged on pots and pans. The indictment argued an international symbol like raising left fist in the air was our common symbol although the protest had brought people from every religion, language, race and ideology.

Today whomever you would ask, the meaning of this symbol is no different. They all mean the same thing. And that is uprising. It means saying “no” to discontent.

The factor that grew Gezi was not the calls for support but declarations by the then Government which were far from appeasing the tension.

Gezi Park movement was formed on its own as a result of the events. It was not a conscious  construct.

For bringing 10 million people out on the streets, there is never enough money or organization, this indictment is an unsuccessful scenario.

Excuse me but no scenarist can write such a protest.

We submitted 6 demands to the Government  through Taksim Solidarity. These demands were very peaceful,  reasonable and were aiming to end the events. However they were not accepted.

At the time the police, whom we would later learn being members of illegal FETÖ organization by the statements of the politicians, exacerbated the events but rather than being investigated their acts were labeled as an epic of heroism by the government. On the other hand declarations by Taksim Solidarity and demands of democratic rights were statements that have social common sense.

Bringing up an accusation of attempting a coup depending on these demands is completely irrational.

Declarations made by Taksim Solidarity were not broadcasted by blinded media organizations. These declarations you can see in indictment aimed at informing the public. These cannot be accepted as crime. What mobilized the public were infact dozens of wounded people and utilization of a language of violence.

There was no encouragement for an attempt for coup in Solidarity’s declarations. There was a wish for sounding democratic demands. This is a Constitutional right. Turkish Republic’s government was never targeted, just on the contrary meetings held with authorities to end the protests and express people’s reactions.

Therefore, there have never been an aim or activity targeted at weakening the government or obstructing its work. On the contrary, our activity involved inviting the government to utilization of democratic ways and vocalizing the demands of people to protect a city park. In this process our aims as representatives or spokespersons of Taksim Solidarity constituents were not hindering government’s functions but to vocalize society’s demands and our wish was the realization of these democratic demands.

There has been no illegal act by Taksim Solidarity in Gezi Park. With police intervention the park was completely evacuated. During this process we, as constituents of Taksim Solidarity, have no involvement in harming public property. Indeed, the perpetrators of those acts could not even be detected.

In the report prepared by Union of Turkish Bar Associations at that time, this provocation was also mentioned. As people who tried to protect the Park, maybe the only mistake we had was to trust in the administrators of public force.

Most of these administrators were either dismissed or were convicted of FETÖ membership later on.

Looking for an element of coercion in the act of damaging public property during protests can not be accepted. Although there were no acts that praise or defending violence, trying to revolt by coercion is irrational.

There is no way to explain within reason the fact that we are being held responsible for every event that had occured during Gezi.

To view Gezi protests as an attempt to a coup, necessiates an assumption that we could  have a control over different interest groups and this is not physically possible. This can easily be seen by looking at the variety of Taksim Solidarity constituents and different groups of people that gathered at Taksim. The only unifying force here was the frustration people felt indivdually against the existing  politics.

In this period while the events were escalating if the Government could investigate on people who were responsible for the violence against protestors, FETÖ members infiltrated into the police could have been detected.

Even the fact that the Government legitimately recognized us is an evidence against the allegation of an attempt of overthrowing the government.

While I was working for Ministry of Culture I was appointed to Antep -in a sense as a punishment- and so I moved there. Just this unwillingness to lose civil service position shows how meaningless it is to be accused of an attempt to overthrow the Government.

In the act of breaking glass which I am accused of, who could say they took orders from me?

In the police report which was prepared by FETÖ members and sent from Ankara to Istanbul on 15 June, neither my name nor Taksim Solidarity were mentioned.

I reject all these charges which are based on no solid evidence.

In the indictment it is mentioned that FETÖ members excaerbated the events by using disproportonate force, however it does not mention about the politicians who claimed to order this disproportionate force or about the martyrs of Gezi or about the people who lost their eyesight.

I guess we could be the only example of people who attempt to overthrown a government by being beaten up themselves.

I also participated to meetings on 5 and 13 June 2013 organized with invitation by the Government. I read the press statements after these meetings.

As another mistake in the indictment, names of the people that Erdoğan had met were given but our names were not involved.

The statements I made after the meetings clearly indicated that neither I individually, nor the Taksim Solidarity commited a crime to attempt to overthrown the government, rather we acted as translators of public demands.

People who prepared the indictment talks about Gezi as a Sui generis. The efforts to describe Gezi Park protests as a well organized superior organization with a unique, sui generis structure in the indictment is actually a result of lack of understanding on how ordinary events like collecting signatures, singing, standing, sitting, marching etc. as all acts of people’s (like Standing Man or Woman in Red) own initiatives  in order to raise their voices or acts emerged spontaneously in those moments, had such an influence.  Sui generis does not have a legal equivalant. If you want to judge exercise of democratic rights you will end up making meaningless attributions. Since there has already been a verdict of non-prosecution and acquittal from accusations of criminal organization in our favor, the prosecution simply tried to filled the indictment.

METU students’ support of Gezi or even Roger Waters concert were considered as crimes.

I took part of this process with my identity as a chamber of commerce manager. Neither opposing to the project planned for Gezi, nor petitioning the case nor informing the public are illegal. There is no logical explanation to view these as criminal acts in an attempt to overthrown a government.

We cannot be held accountable for street movements that we have no power to control.

The indictment is based on a conspiracy theory. It has an unlawful attitude by piling a lot of people like me and a lot of events together.

It is true that I have been in contact with Can Atalay and Mücella Yapıcı as given in the indictment. This is normal considering my job.

I have also been in contact with Çiğdem Mater as I also see her in social life, she is a friend of mine.

I talked to Memet Ali Alabora due to  Gezi Park activities. I had known him from films and tv series. I do not know him otherwise.

I know Osman Kavala through media as a businessman. I talked to him only once.

To claim that we keep in contact based on this sole communication is irrational.

Another activity is repeatedly mentioned in the indictment, thanks to law enforcement officers who apparently had followed us up to İzmir.

Our participation to Karaburun Science Congress and Festival of Aliağa Municipality were involved in the indictment.

The content of this public event was also given in the indictment as a wish to extend the events to entire Turkey.

An interview we had with a French reporter was also included in the indictment. That interview took place after Gezi movement. It is one of the regular interviews I give as manager of the chamber. The content can be accesible through news published on media afterwards.

One cannot say that the forums that had been a part of Solidarity constituents were formed with directive of Taksim Solidarity. Forums were groups that emerged in the parks on their own. Their coming together did not happen based on a directive. People who had met during Gezi came together at their neighbourhood parks after Gezi was evacuated. People’s discussing contemporary issues in the forums is not illegal and it has no feature of praising the crime or encouraging it.

Unlike alleged by the indictment I did not talk to Osman Kavala neither on the phone or in person on the coordination of forums. Although a network of connections is tried to be created, there is no solid evidence. And even though this is not an accusation, it is not possible to agree with any of these allegations.

My candidacy for nomination as Head of Municipality is also being mentioned in the indictment. Candidacy or nomination for a political position is a Constitutional right effective for every Turkish Republic citizen.  However, I did not apply for any candidacy  to any political party in this time frame. As alleged by the indictment, I did not have any communication with other defendants to form an “opposition bloc” in the elections. However even if I had, it is not illegal to become a candidate nor to form an opposition bloc trying to find supporters as these are the very essence of politics.

When we come to the issue of my use of social media, what I have shared do not have an element of crime. The tweets I have shared are part of my freedom of expression. 

It must be said that this indictment is a frivolous document made up of wrong information and inconsistencies, prepared to reach a result with prejudice. It is claimed that in some images taken at a protest in Hatay by Photo-Film Directorate, I and Ahmet İnsel can be seen. In these images there are firworks as well.  People who knew us would know we would not get into such an action. In many pages there is also referrences to a made up organization namely “Taksim Solidarity Paltform” which does not exist.

I have tried to explain how sloppy and frivolous this indictment is and how we tried to protect the Gezi Park. This indictment does not tell about Gezi. Gezi is anti-imperialist. Gezi is the reaction of people who felt unrepresented. Gezi is demand of people to make peace and to embrace eachother. Gezi is not us, Gezi is People.

Do not be afraid of Gezi!

Tayfun Kahraman

Tayfun Kahraman’ın Gezi Davası 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgusu

Tayfun Kahraman’ın 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgu metnini PDF olarak buradan indirebilirsiniz.

25.06.2019

İstanbul’un en önemli kentsel mekanı olan Taksim Meydanı ve Gezi Parkını savunmak üzere bir kent suçuna karşı verdiğimiz mücadele sonucu yargılandığım davada, bu süreç içinde neden yer aldığımı açıklamak için öncelikle meslek hayatımdan ve aldığım görevlerden bahsetmem gerekmektedir:

2000 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Şehir ve Bölge Planlama Bölümü Lisans Programına kayıt olarak, mesleğimle tanıştım. Eğitimim sırasında sağlıklı yaşam çevreleri ve kentsel mekanları üretmenin ne kadar meşakkatli ve zor bir iş olduğunu kavrarken; meslek ilkelerini ve meslek etiğini de öğrendim. Mezun bir şehir plancısı olarak meslek etiğine uygun bir meslek yaşamı geçirmenin birincil koşulu olduğu düşüncesiyle mezuniyet belgemi alır almaz meslek odamız olan TMMOB Şehir Plancıları Odası’na kayıt oldum. İlk olarak 2006 yılında İstanbul Şube Yönetim Kurulu’na seçildim ve Yönetim Kurulu Sekreteri olarak görev aldım. Ardından 2010 yılında Şehir Plancıları Odası İstanbul Şube Başkanı seçildim. Göreve 2019 yılı ocak ayına kadar devam ettim.

Bugün iddianamede yer alan Kültür ve Tabiat Varlıkları kanuna muhalefet suçunu en iyi bilenlerden biriyim. Çünkü Kültür ve Turizm Uzmanı olarak 5 yıl boyunca Kültür Bakanlığı’nda çalıştım. Gezi nedeniyle Kültür Bakanlığı ile aramıza kara kedi girince ayrılmak zorunda kaldım ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniveristesinde öğretim görevlisi olarak göreve başladım. Şu an Dr. Öğretim Üyesi olarak görev alıyorum ve İmar Hukuku, Kent yönetimi ve şehir planlama tekniği üzerine öğrenci arkadaşlara birikimimi aktarmaya çalışıyorum.

Öğrenci arkadaşlarımın bir kısmı burada ama hocaları meslek nedeniyle bu kürsüde olduğundan onların nasıl bir cesaretle mesleğe atılacağını merak ediyorum ve sizlere soruyorum.

İddianamede konu olan Gezi parkı projesinin iptali yönünde hukuki taleplerle başlayan süreçte bir araya gelen kurumların oluşturduğu, Taksim dayanışmasında TMMOB Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesi’ndeki görevlerim nedeniyle bu süreçte yer aldım.

Bir meslek insanı olarak Gezi Parkı ve Taksim Dayanışması nedir?

Meslek odası yöneticisi olarak kent merkezinin son yeşil alanlarından birindeki ortaya çıkması muhtemel tahribata karşı süreç başlattık.

Son yeşil alanlardan birinin yapılaşmasına karşı çabamız, itirazlarımız ve karar mekanizmasına katılım gayretimiz İBB tarafından gözardı edildi. Bu projeden vazgeçmeyip belediye tarafından imar planları askıya çıkarıldı. Sonrasında diğer meslek odaları ile birlikte bu planı dava konusu ettik. Yöneticisi olduğum meslek odası tarafından sağlıklı bir kentleşme çabası ile yılda ortalama 20 dava açıyoruz. Bu dava da onlardan biridir.

Bu süreçte pek çok benzer dava da açtık ve kamuoyu farkındalığını oluşturmak üzere İstanbul’da benzerlerini Haydarpaşa Dayanışması, Haliç Dayanışması, Kuzey Ormanları Savunması, İstanbul Kent Savunması gibi isimlerle bizler ya da başka kurumlar ve semt sakinleri tarafından kurulan dayanışmalardan biri olan “Taksim Dayanışması” kuruldu.

Gezi de öngöremediğimiz bir şey oldu. Gezi toplumun vicdanı haline geldi. Toplumun vicdanı bazı yerlerde kabarıyordu, 1 Mayıs, Tekel, Emek Sineması, kürtaj gibi… hoşnutsuzluklar ve müdahaleler bu kabarmayı arttırdı.

Fakat bizlerin orada gördüğü şiddet ve Taksim’in özellikle siyasal simge olma özelliğini de eklerseniz polis şiddetiyle birleşince gezi ortaya çıktı.

İdarenin nasıl katılımcı yöntem izlemediğini, bu nedenle bizlerin sadece hukuk yollarını ve davayı kullanarak katılım mekanizmasını çalıştırabildiğimiz, bu alanlarda bizi görmezden gelmeye devam ettiği için de Gezi oldu.

Taksim Dayanışması 29.02.2012 de deklerasyonla kuruldu. Taksim Dayanışması o dönemki bileşenleriyle birlikte bir dayanışma ve halkı bilgilendirme faaliyeti başlattı.

İddianamenin komikliği 28 mayıs 2013 tarihinde 50 kişi sadece çadırlarda kalıyordu ve 50 kişi üzerinden hükümeti devirmeye varacak kadar büyük bir organizasyon halinde olduğumuzu söylüyor.

Özetle Taksim Dayanışması her biri Anayasal kuruluş olan meslek kuruluşları ile sendikaların oluşturduğu, anayasal görevlerini ifa eden ve anayasada tanınan ifade ve örgütlenme özgürlüğünü kullanan bir oluşumdur. 

Gezi aslında toplumun vicdanının hareketidir!

Gezi, orada parkını yeşilini korumak isteyen, kent mücadelesi vermek isteyenlerin gördüğü ve FETÖ’cülerin yaptığı kesin olan polis şiddetine karşı bir direniştir Gezi.

Toplum vicdanını birdenbire harekete geçirmek kolay değil ama böylesi 5 benzemezi bir araya getirip organize edebilecek bir yapı da dünyada yok. 1 ay önce yaptığımız nöbette meydanda 5 – 6 vardı. 5-6 kişiyle yapılan itirazlar 10 MİLYON insanı sokağa dökebilecek duruma 1 ayda mı gelmiştir? Savcılığın bizi bu kadar mahir görmesini anlamak mümkün değil.

Bizler, anayasayla tanımlanan TMMOB meslek örgütü olan Şehir Plancıları Odası ve diğer meslek odalarıyla kamu adına takip ettiğimiz hukuki süreçlerden bir tanesini o günlerde gerçekleştirdik.

O da 1/5000 ve 1/1000 ölçekli koruma amaçlı imar planı tadilatlarına karşı olmaktı. İtiraz konusu planlara karşı kamu adına hukuki mücadele sürdürüp kamu yararına kentleşmenin mümkün olduğunun altı çizilmeye çalışıldı.

Taksim Dayanışması da bu amaçla oluşmuş yapılardan biridir.

Taksim Dayanışma, tüm dayanışma ve savunmalardan farksızdır ama kamuoyunda bu derecede karşılık bulma nedeni

-Taksim erişim imkanı

-Toplumsal hafızadaki yeri

-STK, meslek örgütleri ve tüm bileşenleriyle muhatap alınacak tek çatı yapı olması

-Tüm Türkiye’nin haberdar olduğu polis şiddetidir.

Bu nedenle diğer dayanışma ve savunmalardan daha geniş bir etkiye sahip olmuştur.

Taksim Dayanışması, yöneticisiz, lidersizdir.

Bir çok kurumun Taksim Meydanı ve Gezi Parkı’nı korumak üzere altında bir araya geldiği bir çatıdır. Ortak karar alıp uygulanır.

Taksim Dayanışması’ nı oluşturan 2 meslek odası olan Mimarlar Odası ve Şehir Plancıları Odası ile diğer emek ve meslek örgütlerini içine alan bu yapı bir koordinasyon değil, bir tercümandır tercümanlık görevini yerine getirmiştir. Bileşenlerinin düşüncelerini tek bir duyuru altında birleştirerek kamuoyu ile paylaşmıştır.

Taksim Dayanışması temsilcileri olarak bizler de bu görevi yerine getirdik.

Taksim Dayanışması’ nın üyesi yoktur, bileşenleri vardır.

Bireysel katılım olsa da bireysel değil kurumsal temsiliyet ile işler. Yatay ve hiyerarşisiz bir yapıdır.

Anayasa’da tanımlanan ifade ve örgütlenme özgürlüğünü kullanır. Bu anlamda Taksim Dayanışması’ nın bu kadar mahir ve muktedir gözükmesi de anlamlıdır. Çünkü Gezi kendiliğinden bir hareket ortaya çıkarmıştır. Bu kimseye mal edilebilir değildir.

Taksim Dayanışması’ nın bir araya gelmesi sonrasında Taksim’in projelerle işgali konusunda halkı bilinçlendirmek, insan zincirleri gibi ifade özgürlüğü kapsamındaki faaliyetlere başlandı.

Taksim’de projede yer almayan yaya yolunun açılması ile ilgili Asker Ocağı caddesinde ağaçların kesilmesi engellenmiştir. Projede yer almayan bir yaya yolunu engellediğimiz için polis müdahalesi ile karşılaştık. Şantiye şefiyle görüşmek isteyen topluluğa polis biber gazı sıkmış ve fiziksel şiddet uygulamıştır. Hiçbir arbede yokken gelişen şiddetle kalabalık çoğalmış ve İBB tarafından ağaçların başka yere taşındığı açıklanmıştır.

O gün orada olanlar bilir ki o ağaçlar köklerinde kopartıldı başka bir yere gömülme şansı kalmamıştı.

Taksim Dayanışması’ nın açıklama yaptığı sırada da polisin tazyikli su ve biber gazıyla müdahale etmiş, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları olarak sonradan FETÖ üyesi olduğunu öğrendiğimiz polislerce vatandaşlara eziyet edilmiştir.

Kamuoyu bizlere sahip çıkmış ve milyonlarca insan polis şiddetini protesto etmek için sokağa çıkmış ve Taksim Meydanı yayalaştırma projesine itiraz kitleselleşmiştir.

Bunu hiçbir organizasyonun yaptıramayacağı açıktır.           

Bu süreç sonrasında insanlar bize destek olmak için gerek sokağa çıkmış gerekse tencere tava çalmışlardır. Her din, dil, ırk ve ideolojiden insanın bir araya geldiği eylem karşısında iddianame, sol yumruğun havaya kaldırılması işareti gibi evrensel bir sembolün bizim ortak sembolümüz olduğunu söylemiştir.

Bugün kime sorarsanız sorun alanlarda yapılan bu işaretin anlamı farklı değildir.  Bunların hepsi tek bir anlama geliyor. O da aslında başkaldırıdır. Hoşnutsuzluklara hayır demektir.

Gezi’yi büyüten unsur destek çağrıları değil, dönemin hükümetin gerilimi yatıştırmaktan uzak açıklamaları olmuştur.

Gezi Parkı yaşanan olaylarla birlikte kendiliğinden oluşmuştur.  Bilinçli bir kurgu değildir.

10 milyon insanı sokağa çıkarmaya, ne para yeter ne de organizasyon, iddianame başarısız bir senaryodur.

Kusura bakmayın ama hiçbir senarist böyle bir protesto yazamaz.

Taksim Dayanışması aracılığıyla hükümete yönelik altı talep vardır. Bu talepler son derece barışçı, makul ve olayları sonlandırıcı niteliktedir. Ancak kabul edilmemiştir.

O dönem siyasilerin açıklamasının ardından sonradan FETÖ üyesi olduğunu öğreneceğimiz polisin olayları tırmandırması hükümet tarafından soruşturulmak yerine kahramanlık destanı olarak adlandırılmıştır. Taksim Dayanışması tarafından yapılan açıklamalar demokratik hak talepleri, toplumsal sağ duyuya sahip açıklamalardır.

Bu taleplerle ilgili darbeye teşebbüs suçlaması geliştirmek akıl dışıdır.

Taksim Dayanışması’nın yaptığı açıklamalar gözleri kapalı medya kuruluşları tarafından yayımlanmıyordu. İddianamede de yer alan açıklamalar kamuoyunu bilgilendirme amaçlıdır. Bunların suç olduğu kabul edilemez. Onlarca yaralı, şiddet dilinin kullanılması kamuoyunu harekete geçirmiştir.

Dayanışma’nın açıklamalarında darbeye teşebbüs teşvik edilmemiştir. Demokratik taleplere ses verilmesi istenmiştir. Bu anayasal bir haktır. Bu sırada Türkiye Cumhuriyeti hükümeti hedef alınmamış, aksine yetkililerle olayları sönümlendirmek, vatandaşların tepkilerini aktarmak için görüşmeler yapılmıştır.

Dolayısıyla, hükümeti zafiyete uğratmak ya da işlerini yapmasını engellemek gibi bir amaç ya da bu yönde bir faaliyet hiç bir zaman ve koşulda gerçekleşmemiştir. Tersine, hükümeti demokratik yollara davet eden ve bir kent parkını korunması isteğini seslendiren bir faaliyet içinde olunmuştur. Yaşanan süreçte açıkça Taksim Dayanışması bileşenlerinin temsilcileri ve sözcüleri olarak bizlerin amacı hükümetin herhangi bir görevini yerine getirmeyi engellemek değil bilakis toplumun taleplerini dile getirmek ve demokratik taleplerinin yerine getirilmesini istemektir.

Taksim dayanışması tarafından gezi parkında hukuk dışına çıkılacak hiçbir şey yapılmamıştır. Polis müdahalesiyle de park tamamen boşaltılmıştır. Bu süreçte Taksim Dayanışması bileşenleri olarak kamu malına zarar verilmesinde bir dahlimiz olmamıştır. Kimlerin gerçekleştirdiği de bulunmamıştır.

Türkiye Barolar Birliği’nin o dönemde hazırladığı raporda bu provokasyon anlatılmıştır. Gezi Parkı’na sahip çıkanlar olarak belki de tek hatamız kamu gücünü kullananlara güvenmek olmuştur.

Bu yöneticilerin çoğu görevden alınmış ya da FETÖ üyeliğinden mahkûm edilmiştir

Gösterilerde kamu malının zarar görmesinde cebir unsuru aramak kabul edilemez. Şiddeti öven, savunan faaliyetin olmamasına rağmen, cebir kullanarak kalkışmaya teşebbüs etmek akıl dışıdır.

Gezi sırasında yaşanan her olaydan bizim sorumlu tutulmamızın akılla izah edilecek bir yanı yoktur.

Gezi eylemlerini darbe teşebbüsü olarak değerlendirmek temsil grupları üzerinde hakimiyet kurmak gerektirir ki bu fiilen mümkün değildir. Taksim Dayanışması bileşenlerinin çeşitliliğine ve Taksim’de toplanan insanların farklılıklarına bakıldığında bunun olamayacağını görmek mümkündür. Burada tek birleştirici nokta herkesin kendi açısından ele aldığı izlenen politikalara karşı hoşnutsuzluklardır.

Bu süreçte hükümet, olaylar tırmanırken şiddetin sorumlularına yönelik soruşturma yürütseydi, polise sızmış FETÖ üyeleri tespit edilebilirdi.

Hükümetin bizi meşru olarak tanıdığı gerçeği bile hükümeti devirmeye teşebbüsün olmadığının doğrudan kanıtıdır.

Kültür Bakanlığı’nda çalışırken bir anlamda cezalandırılarak Antep’te görevlendirildim ve oraya gittim. Memuriyeti kaybetmeme isteği bile hükümeti devirmeye teşebbüs suçunun boş olduğunu gösterir.

Fail olarak gösterildiğim cam kırılma olayında kim talimatı benden aldığını söylemiştir?

FETÖ mensupları tarafından hazırlanan ve 15 Haziran’da Ankara’dan İstanbul’a yollanan 11 sayfalık polis raporunda ne Taksim Dayanışma’nın ne de benim bahsim geçiyor.

Hiçbir somut delile dayanmayan suçlamaları reddediyorum.

İddianamede öne sürüldüğü gibi FETÖ mensuplarının orantısız güç kullanarak olayları büyüttüğü söylüyor ancak emri ben verdim diyen siyasilerden, hayatını kaybeden Gezi Şehitlerinden, gözünü kaybedenlerden bahsetmiyor.

Sadece kendi kendini dövdürerek hükümet devirmeye çalışanların dünyadaki tek örneği sanırım biziz.

5 ve 13 Haziran 2013’te hükümetin daveti ile gerçekleşen davetlere de katıldım. Bu görüşmeler sonrasında basın açıklamalarını yaptım.

İddianamede başka bir hata olarak, Erdoğan’ın görüştüğü kişiler sayılıyor ancak bizim ismimiz geçmiyor.

Katıldığım görüşmeler sonrasında yaptığım açıklamalar göstermektedir ki ne şahsımın ne de Taksim Dayanışması’nın hükümeti devirmeye teşebbüs suçu olmadığı gibi toplumun talepleri ile ilgili tercümanlık görevi vardır.

İddianameyi hazırlayanlar Gezi’nin Sui generis olduğunu anlatmaktadır. İddianamede Gezi Parkı eylemlerinin benzeri olmayan, sui generis (nevi şahsına münhasır) bir yapıya sahip üstün bir organizasyon olarak tanımlanmaya çalışılması esasen imza toplamak, şarkı söylemek, durmak, oturmak, yürümek vb. Duran Adam, Kırmızılı Kadın gibi anılan kişilerin tamamen kendi inisiyatifleri ile ses çıkarmak üzere yaptıkları veya o an ortaya çıkan eylemler gibi son derece sıradan eylemlerin kendi başlarına yarattığı etkinin anlaşılmamasından kaynaklanmaktadır.  Sui generis’in hukuki bir karşılığı yoktur. Demokratik hak kullanımını yargılamak isterseniz anlamsız nitelemeler yaparsınız. Örgüt suçlamasından hakkımızda takipsizlik ve beraat kararı olduğu için savcılık iddianameyi doldurmaya çalışmıştır.

ODTÜ öğrencilerinin Gezi’ye destek olması, Roger Waters’ın konseri bile suç sayılmıştır.

Bu süreçte meslek odası yöneticisi kimliğimle yer aldım. Ne Gezi’de yapılacak projeye itiraz etmek, ne de dava açmak, kamuyu bilgilendirmek de suç değildir. Bunların hükümeti devirmeye teşebbüs olarak suçlanmasının akılla izah edilir yanı yoktur.

Kontrol etme imkanımızın bulunmadığı sokak olaylarından sorumlu tutulmak mümkün değildir.

İddianame bir komplo teorisi üzerine kuruludur. Benim gibi birçok kişiyi, olayı üst üste yığarak gayri hukuki bir yaklaşım sergilemektedir.

İddianamede belirtildiği gibi Can Atalay ve Mücella Yapıcı ile irtibat halinde olduğum doğrudur. Bu mesleğim gereği normaldir.

Çiğdem Mater ile de irtibatlıyım çünkü kendisiyle sosyal hayatımda da görüşürüm, arkadaşım olur.

Memet Ali Alabora ile de Gezi Parkı eylemleri nedeniyle irtibat kurduk. Kendisini sinema ve dizilerden tanırım. Başka bir tanışıklığım yoktur.

Osman Kavala’yı da medyadan iş insanı olarak tanırım. Kendisiyle bir kez irtibat kurmuşum.

Tek bir görüşmeyle irtibatlı olduğumuzu iddia etmek mantık dışıdır.

İddianamede sıklıkla yer alan diğer etkinliğe gelmek gerekirse, sağ olsun Emniyet görevlileri bizi İzmir’e kadar takip etmiş.

Karaburun Bilim Kongresi’ne katılmamız Aliağa Belediyesi Şenliklerine gidişimiz de iddianameye girmiştir.

Kamuya açık bu kongrenin içeriği iddianameye yansıtılmış ve olayları Türkiye’ye yayma isteği olarak yazılmıştır.

Fransız bir gazeteciyle yaptığımız röportaj da iddianameye girmiştir. Bu röportaj Gezi eylemleri sonrasındaydı. Oda başkanı olmam nedeniyle sıklıkla yaptığım röportajlardan biridir. Daha sonra basına yansıyan habere bakarak içeriğine ulaşılabilir.

Dayanışma bileşenleri içinde yer alan forumların Taksim Dayanışma tarafından yönlendirmeyle oluştuğu söylenemez. Forumlar kendiliğinden parklarda oluşan gruplardır. Bunların bir araya gelmesi talimatla olmamıştır. Gezi’de tanışan insanlar park boşaltıldıktan sonra kendi semtlerindeki parklarda bir araya gelmişlerdir. İnsanların forumlarda güncel konuları görüşmeleri suç olmadığı gibi suçu öven veya teşvik eden yanları da yoktur.

İddianamede bahsettiği gibi forumların koordinasyonu ile Osman Kavala ile ne yüz yüze ne de telefonla görüştüm. Bir ilişki ağı gösterilmeye çalışılsa da somut bir delil yoktur bununla ilgili. Bu bir suçlama olmasa da katılmak mümkün değildir.

Belediye Başkanlığı Aday Adaylığım meselesi de iddianamede yer almaktadır. Aday olmak ve bir siyasi göreve talip olmak her TC vatandaşı için geçerli olan Anayasal bir haktır. Fakat hiçbir siyasal partiden bir aday adaylığım bu süreçte, bireysel kararım ile söz konu olmamıştır. Diğer sanıklar ile birlikte ile aramızda iddia edildiği gibi “seçimlerde karşı blok oluşturmak” üzere bir iletişim olmamıştır. Kaldı ki olsa dahi, aday olmak ve seçimlerde karşı blok oluşturup taraftar bulmaya çalışmak siyasetin özünü oluşturduğundan suç olarak kabul edilebilir değildir.

Sosyal medya paylaşımlarıma geldiğimizde ise bu paylaşımlar suç niteliği taşımamaktadır. Atmış olduğum tweet’ler ifade özgürlüğü kapsamındadır.

İddianamenin önyargı ile sonucu temin etmeye yönelik hazırlanan ciddiyetsiz bir belge olduğunun göstergesi niteliğindeki yanlış bilgilerden ve tutarsızlıklardan oluştuğunu söylemek gerekir. Foto-Film Şube Müdürlüğü tarafından Hatay’daki bir eylemde çekilen görüntülerde Ahmet İnsel ve benim olduğum söylenmiştir. Görüntülerde havai fişekler de vardır. Bizi tanıyanlar böyle bir eylem içerisine girmeyeceğimizi bilir. Bir çok sayfada ise gerçekte var olmayan “Taksim Dayanışması Platformu” isimli bir organizasyon uydurulmaktadır.

İddianamenin ne kadar özensiz ve ciddiyetsiz olduğunu, Gezi parkını korumaya çalıştığımızı anlatmaya çalıştım. Bu iddianame geziyi anlatmamaktadır. Gezi antiemperyalisttir. Gezi, temsil eksikliği hissedenlerin tepkisidir. Gezi halkın barışma, kucaklaşma talebidir. Gezi biz değiliz, Gezi Halktır.

Geziden korkmayın.

Tayfun Kahraman

Mücella Yapıcı’nın Gezi Davası 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgusu

Mücella Yapıcı’nın 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgu metnini PDF olarak buradan indirebilirsiniz.

24.06.2019

Hakkımdaki iddianameye göre; İstanbul Cumhuriyet Savcılığı tarafından hazırlanan 19 Şubat 2019 tarihli iddianameye göre; “Türkiye Cumhuriyeti’ni ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme”, mala zarar verme, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurulması, ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme, nitelikli yağma ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını koruma kanununa muhalefet ettiğim iddiasıyla cezalandırılmam istenmektedir.

Savcılık İddianamenin 430 uncu sayfasında; TMMOB (Mimarlar Odası İstanbul Şubesi Genel Sekreteri) olarak görev yaptığımı, Taksim Dayanışmasıiçerisinde etkin bir konumda ve Dayanışmanın Sekreterliğini yaptığımı, Şerafettin Can ATALAY, Tayfun KAHRAMAN ve Memet Ali ALABORAile irtibatlı olduğumu, Taksim Dayanışma toplantıları, basın açıklamaları ve gösterilerinde aktif olarak yer aldığımı yazmıştır. 

İddianameye göre Mücella Yapıcı;“Olayların Sosyal Medyada haberleştirilmesi, bir elden twitter üzerinden paylaşımlarda bulunulmasından sorumludur. Ayşe Mücella YAPICI’nın sorumlu olduğuTaksim Dayanışması Twitter adresinden Gezi kalkışmasında halkın sokağa çıkması, eylemlere katılması için yoğun çağrılar yapılmış, kışkırtıcı ve provakatif söylemlerde bulunulmuş, Devletin güvenlik güçlerine yönelik aşağılayıcı paylaşımlarda bulunulmuştur. Yine Taksim Dayanışmasının basın açıklamalarında aynı şekilde yönlendirmeler ve çağrılar yapılmıştır.” 

Yine iddianamede benim neler konuştuğum, görüşmelerim için; “Gezi kalkışmasıyla ilgili birçok görüşmesinde “İŞİMİZ VAR DEVRİM YAPACAĞIZ” şeklinde konuştuğu tespit edilmiştir. Diğer yandan Mehmet Osman KAVALA’nın forumların kontrol altına alınmasına yönelik çalışmaları bulunmaktadır. KAVALA’nın Hanzade Hikmet GERMİYANOĞLU ile yaptığı görüşmelerde, Forumlar Koordinasyonundan bahsedildiği ve bu amaçla Taksim Dayanışması üyeleri ile yapılan çalışmaların anlatıldığı tespit edilmiştir. Forum Koordinasyonunun toplantılarına Taksim Dayanışmasından Ayşe Mücella Yapıcı, Tayfun KAHRAMAN, Şerafettin Can ATALAY gibi çok sayıda üyenin katıldığı anlaşılmaktadır.” denilmiştir.

Ardından HTS kayıtları hakkında İddianamede yazılana göre; Çiğdem Mater Utku, Memet Ali Alabora, Mine Özerden, Şerafettin Can Atalay ve Tayfun Kahraman ile iletişim kaydının mevcut olduğu için “bu suretle de” şüphelinin” yani benim “” izah edildiği üzere gezi kalkışması başlamadan önce de diğer şüphelilerle irtibat halinde bulunduğu ve faaliyetler yürüttüğü anlaşılmaktadır” yazılıdır.

431 inci sayfada ise bu davanın diğer sanıklarından bahsedilmekte ve “Gezi kalkışmasıyla ilgili Bilgi Sahibi olarak ifadesi alınan Murat PAPUÇ” beyanlarına yer verilmiştir.

İddianamede daha sonra bu beyanlarını kabul etmeyerek reddeden Murat Pabuç’un ifadesinde “…uluslararası bağlantısı olan şahıslarla yan yana gelip beraber hareket ettiklerini, eylemlere katılan kişilere bu platformlar, STK’lar tarafından malzeme ve finansörlük yapıldığını, mesela göz maskesi, yiyecek, müdahaleler sırasında yaralanan eylemciler için ilaç vs, biber gazından etkilenmemek için solüsyona kadar birçok malzemenin temin edildiğini bildiğini, bu platform, dernek ve STK’lara Mehmet Osman KAVALA, Mücella YAPICIve Can ATALAY’ın Finansal koordinatör olduğunun bilinen bir gerçek olduğunu, Mücella YAPICI’nın çoğunlukla basın açıklaması eylemleri organize ettiğini, Gezi kalkışmasının süreklileşmesi için çaba sarf eden şahıslar arasında olduğunu” söylediği ileri sürülmektedir.

İddianame “birçok olay içerisinde” yer aldığımı yazarak bunu suçlama olarak ileri sürmektedir.

Daha sonra hakkımda yapılan teknik takiplere, Emniyet Foto film Müdürlüğü videolarına yer verilmiş ve açık kaynaklardan yapılan çalışmalar olarak basın açıklamalarına yer verilmiştir.

Hatta İddianameye (Sayfa 438-440 arası) 04.11.2013 tarihli CNN TURK’de yayınlanmış Enver Aysever’in sunucusu olduğu “AYKIRI SORULAR” Programının çözümleri konulmuştur.

Sosyal Medya Paylaşımları ile telefon görüşmelerime ait iletişim tespit tutanakları iddianamenin 441- 455’inci sayfaları arasında yer almaktadır.

Görüldüğü gibi İddianame Taksim Gezi Parkı ile ilgili faaliyetlerimi, telefon konuşmalarımı, kısaca “yaptıklarımı” ve hatta yapmadıklarımı bile sadece suçlamakla yetinmiştir.

Sonuç olarak diğer sanıklarla birlikte hakkımda ulaştığı sonucu İddianame şöyle anlatmaktadır:

“…tüm şüphelilerin

  1. Ülkemizde gezi parkı olayları olarak anılan kalkışma meydana gelmeden çok önce, bu yönde dünyada çeşitli ülkelerde cereyan ettiği üzere mevcut yönetimi yıkma amacıyla çeşitli eğitimlerden de geçerek uygun ortamı buldukları 2013 yılı mayıs ayı itibariyle planlarını devreye soktukları,
  2. Bu aşamada birbiri ile bağlantısız gözüken legal, illegal ve legal görünümlü illegal yapıların aynı amaç etrafında birleşerek faaliyetlere giriştikleri,
  3. Vatandaşlarımıza şirin ve iyi huylu gözüken başta sözde şiddet içermeyen biçimde sahnelenen eylemlerle halkı sokağa dökmeye çalıştıkları, bu doğrultuda çok sayıda çağrı yaparak ve eylemlerine devlet birimlerinin sanki bir savaş anında imiş gibi müdahale ettiği yönünde de algı oluşturmak suretiyle kitlesel eylemlere katılımı arttırmaya çalıştıkları,
  4. Daha sonrasında ise oluşan bu karmaşada sahada her daim eylem yapmaya müsait sol terör örgütlerinin bu faaliyetlerine uygun ortam sağlamak suretiyle 1960 ve 1980 darbelerinde olduğu gibi toplumu ve devleti kaos ortamına sokarak bu suretle de Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini Ortadan Kaldırmaya veya Görevini Yapmasını Engellemeye Teşebbüs ettikleri,
  5. Oluşan bu ortamda dış ülke örneklerinde olduğu üzere en iyi ihtimalle hükümeti istifaya ve erken seçime zorlamak istedikleri,
  6. Bu ihtimalin gerçekleşmemesi halinde ise bu defa Suriye ve Mısır örneklerinde olduğu üzere iç savaş ve darbe ortamına zemin hazırlamak gayretinde oldukları,
  7. Bu yönde FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün daha sonrasında da tecrübe edileceği üzere benzer girişimlerde bulunduğu,
  8. Gezi kalkışmasının başarısız biçimde nihayete ermesi sonrasında bu defa FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün aynı hedefe ulaşmak maksadıyla sahneye çıktığı, …”

Bu nedenle suçu işlediğim kanaatine ulaşan ama ileri sürdüğü suçu işlediğime dair en küçük bir emare dahi olmadın Savcılık sadece suçluyor. Suçlamalarını delilsiz olarak iddianameye çevirmiş sadece…

Bu iddianameye ve suçlamaya cevap vermem gerekir.

İddianamenin ileri sürdüğü tüm suçlamaları ve bu iddianameyi reddediyorum.

Ancak sadece reddetmiyorum ve yanıtlamak istiyorum.

Cezalandırılmam için hakkımda iddianame düzenlenmesi yeni değildir.

Taksim Gezi Parkı nedeniyle suç işlediğim iddiası da yeni değildir, yargılanmam da…

Beş yıl önceydi…

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı 28.02.2014 tarihli iddianamesi ile aralarında bulunduğum 26 kişi hakkında aynı konuda ceza davası açmıştı.

O davanın iddianamesinde açılan ceza davasında beş kişi için Türk Ceza Kanunun 220/1 maddesinin, Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununun 34/1 maddesi ve bir kişi için Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunun 33/1 ve diğerleri için de Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununun 32/1. maddesine göre ayrı ayrı cezalandırılma istenmişti.

Bir başka deyişle 2014 yılında ilk iddianamede “Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini Ortadan Kaldırmaya veya Görevini Yapmasını Engellemeye Teşebbüsten yargılanmadım ama Savcılık beş yıl önce “suç İşlemek İçin Örgüt kurmak” suçundan cezalandırılmamı istemişti.

Hakkımda ileri sürülen diğer suç ise; Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunun 32 inci maddesinde yazılı olan kanuna aykırı toplantı veya gösteri yürüyüşüne katılmak ve ihtara ve zor kullanmaya rağmen dağılmamakta ısrar etmiş olmaktır.

5 yıl önceki İddianamede 27.05.2013 günü “Taksim Yayalaştırma Projesi” kapsamında yol açma çalışmaları yapılırken Taksim Gezi Parkındaki bazı ağaçların sökülmesi üzerine söz konusu yerde AVM inşa edileceği düşüncesiyle başta Taksim Dayanışma Platformu, bilahare bölücü ve marjinal yapılanmalar olmak üzere birçok sivil toplum kuruluşu tarafından “parkımızı vermiyoruz, kışla- AVM istemiyoruz adı altında” eylemler düzenlenmeye başlandığı… “,

“.. . güvenlik kuvvetlerinin tüm uyarılarına rağmen gezi parkı ve Taksim Meydanına girmek isteyen grupların taşlı, sopalı, molotoflu, ses bombalı, sapan ve bilyeli gibi

çeşitli şekillerde polise saldırdıkları, yolları kapatıp barikat kuran gruplara karşı güvenlik kuvvetlerinin ellerinden geldiği kadar müdahale etmeye çalıştıkları… “

“.,. halkın duygularını tahrik edecek şekilde haberler yayıldığı ve bu haberler aracılığıyla herkesin Taksim’e çağrıldığı ve bu şekilde olayların devam ettiği belirlenmiş olup…”,

şeklindeki iddialar ileri sürülmüştü. Daha sonra “tespit edilmiş” eylemlere geçilmişti.

İlk İddianamede, beş kişinin ismi sayılarak ve kanun maddeleri sıralandıktan sonra “

… belirtilen suçu işlemek amacıyla örgüt kurdukları bu örgütü “Taksim Dayanışma Platformu” diye isimlendirdikleri ” yazdıktan sonra da “şüphelilerin kurduğu örgütün” denilerek bu örgütün “İstanbul Halkını Taksim meydanında kanunsuz gösteri ve yürüyüşe çağırdıkları” ileri sürülmüştür.

İddianamede yazılı olduğu gibi, 08.07.2013 tarihinde yaklaşık 200 kişilik bir grubun Taksim meydanına doğru yürüyüşe geçildiğinden bahsedilmiş, birçok kez anons yapıldığı ve kendiliğinden dağılmadıkları böylece 2911 sayılı Kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşü yapıldığı iddia edilerek cezalandırılma istenmiştir.

Yargılandık, yargılandım.

İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesi 2014/88 Esas, 2015/145 Karar ve 29.04.2015 tarihli kararı ile benim hakkımda ve diğer sanıklar hakkında BERAAT kararı verdi.

“Kanuna Aykırı Toplantı ve Yürüyüşlere Silahsız Katılarak Ihtıra Rağmen Kendiliğinden Dağılmama, Halkı Kanuna Aykırı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşüne Kışkırtma, Suç İslemek Amacıyla Örgüt Kurma” suçlarından dolayı hakkımda verilen beraat kararı 1 Haziran 2015 tarihinde kesinleşti.

Savcılık 2015 yılında kesinleşen bu beraat kararını temyiz etmemişti.

Şimdi aynı eylemlerden dolayı aynı sanık olarak hakkımda açılan bu ceza davasında yeniden yargılanıyorum. Bu benim ikinci ceza davam ve aynı eylemlerden dolayı beş yıl sonra bu defa başka suçlar işlediğim iddiası ile karşı karşıyayım…

Anlaşılan Savcılık her beş yılda bir olmak üzere hakkımda iddianame düzenlemeye devam edecek.

Bende yargılanacağım ve iddianamelere karşı sanıklığım ve savunmalarım sürecek.

Ne demeliyim, nasıl savunma yapmalıyım?

Benim için bu sorunun yanıtı çok basit….

İddianameye karşı savunmam ;“İnsanların sahip oldukları hakların kullanılması nedeniyle cezalandırılması istenemez.

Anayasanın 34’üncü maddesine göre herkes önceden izin almadan silahsız ve saldırısız toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkına sahiptir. Barışçıl gösteriler suçlanamaz, haktır.

Taksim Gezi parkı hakkında iddianamede ileri sürülen değerlendirmelerin hiçbirisi kanuna uygun değildir. Anayasada tanımlanan ve kullanılan bir hakkın yargılanması hukuka ve adalete aykırıdır.

Bu davada yargılananlar kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla “ilk iddianamede örgüt kurmak deniyordu” şimdi hükümeti devirmek bir yana tam aksine Anayasal bir hakkın korunması ve gereği gibi kullanılması amacıyla ve kendi istekleri ile bir araya gelen kurum, kuruluş ve insanlardır. Bu bir dayanışmadır. Dayanışmanın amacı açıktır. Herkes tarafından da bilinen bu amacı ilk iddiada suç işlemek için örgüt kurmak gibi şimdi hükümeti devirmek gibi bir iddia ile yargılamak ne hukuka ne kanunlara ne de adalete uygundur. Dayanışma ve gönüllü olarak sadece Taksim Gezi Parkında yapılmak istenen tüm değişikliklerin hukuka aykırı olduğunu anlatabilmekten ibaret olan bir düşünce etrafından bir araya gelmiş olmak; bu dayanışmanın ve bu amacının paylaşılmasıdır.

Ortada (hakkımdaki ilk iddiada olduğu gibi) ne suç işlemek için örgüt kurmak ne hükümeti devirmek ne mala zarar vermek ne de kanunlara aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşü yapmak veya katılmak gibi bir eylem vardır.

Türk Mühendis Mimar Ve Şehir Plancıları Odaları Birliği ve bağlı meslek odaları; Anayasa, Kanun ve Oda yönetmeliklerinde belirtildiği üzere mesleğin ve meslektaşların hak ve çıkarlarını korumak, mühendislik, mimarlık ve şehir plancılık mesleğini yönlendiren planlar ve uygulamalarının, ulusal ve evrensel kurallara, mimarlık ve şehircilik ilkelerine özellikle de kamu yararına uygun yapılmasını denetlemek, bu konudaki eksiklikleri, yanlışlıkları ortadan kaldırmak için yargı yolu da dahil olmak üzere gerekli çalışmaları yapmakla yükümlüdür.

12 Haziran 2011 genel seçimlerinden 11 gün önce, Başbakan tarafından kamuoyuna meşru olmayan bir şekilde “Taksim Yayalaştırma Projesi” adı altında bir proje açıklandı.

Söz konusu proje; öncelikle Taksim Meydanını besleyen istiklal caddesi dışındaki bütün tarihi caddeleri, üzerindeki tüm yaya ve taşıt trafiği ile birlikte yeraltına almaktaydı. Battı çıktılar ile meydanın ve Beyoğlu’nun bütün tarihsel ve kentsel kimliğini katledilmekte; Taksim Meydanı insansızlaştırılarak bir otogarın çatı katına çevirmekteydi ve Gezi Parkının neredeyse tamamının üzerinde yeniden inşa edilmek istenen geçmişe ve geleceğe yalan söyleyecek olan Topçu Kışlası da projenin bir parçasıydı. Bu projeyle yok edilmek istenen Gezi Parkı sadece bir mimarlık ve şehircilik mirası olmayıp, Beyoğlu ve çevresinin yegâne büyük parkı ve depremde sığınma alanıdır.

Bu proje kararı, bilimsel ve mesleki ihya ilkelerine aykırı olduğu kadar kendinden önce alınmış kurul kararlarına ve halen geçerli 1/5000 ve 1/1000 Beyoğlu Koruma Planı kararlarına da aykırıydı.

Geçerli ve yasal planda yeşil ve açık alanların oldukça yetersiz olduğu Beyoğlu bölgesinde Taksim Meydanı bitişiğinde bulunan ve meydan ile bir bütün olan, yaya yoğunluğunun çok fazla olduğu Taksim Gezi Parkı mevcut haliyle aynen korunmuştur.

Aylarca basmakalıp görseller eşliğinde meşrulaştırılmaya çalışılan ancak istenilenin aksine toplumun duyarlı tüm kesimlerince yoğun bir tepki ile karşılanan plan değişikliği teklifi kabulünden tam beş ay sonra alenileştirilerek 14 Şubat 2012 de askıya çıkarıldı.

Anayasamız, tarihi, kültürel kimliğimizi ve toplumsal belleğimizi oluşturan alanlarımızı,

tarih, kültür ve tabiat varlıklarını değerlerini korumak, bu amaçla destekleyici ve

özendirici tedbirler almak görevini öncelikle kamu idarelerine ve topluma yüklemiştir.

Bu nedenle hemen aynı gün; Cumhuriyet, Demokrasi ve Emek tarihimizin en önemli kamusal alanlarından olan Taksim Meydanı ve Taksim Gezi Parkı sözde yayalaştırma projeleri adı altında yok edilme sürecine “resmen” girmesi üzerine TMMOB Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi tarafından “Taksim Cumhuriyet ve Demokrasi Meydanı için Dayanışma Toplantısına Çağrı” başlığı altında toplumun tüm kesimlerine açık bir çağrı yapıldı.

işte “Taksim Dayanışması” bu toplantıya katılan sendikalar,           siyasi partiler ve

oluşumlar, mahalle dernekleri semt ve kent inisiyatifleri, meslek odaları, platformlar, LGBT, kadın örgütleri, meslek ve bilim insanları ve kentliler tarafından o gün (15 Şubat 2012) oluşturuldu. Ve ismi konuldu.

Ayrıca bu ilk toplantıda tüm katılımcılar tarafından TMMOB Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi ve TMMOB Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesi “Taksim Dayanışmasını “sekretaryası olarak seçildi.

29 Şubat 2012 günü ise hazırlanan “ortak deklarasyon metni” bir çağrı ile tüm kurum kuruluşlara onay ve imza için gönderildi.

Bütün bu çalışmalardan sonra yaklaşık o gün için 80 bileşenle oluşan “T AKSIM DAYANIŞMASI”; kuruluşunu ve ortak deklarasyon metnini 2 Mart 2012 tarihinde yapılan bir basın açıklamasıyla kamuoyuna açıkladı.

İlk iddianamede “Suç örgütü olduğu” bu ikinci iddianamede ise hükümeti devirmek için önceden plan yapıldığı iddia edilen Taksim Dayanışması; 14.02.2012 tarihinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde ilan edilen Taksim Yayalaştırma Projesi’ne ilişkin imar Planları hakkında yasal ve demokratik yollarla mücadele etmek üzere bir araya gelen meslek   odaları, sendikalar mahalle dernekleri, sivil toplum kuruluşları   ve siyasi partilerden oluşan demokratik ve meşru bir platformdur. Belirtilen tarihten beri Dayanışma çatısı altında Taksim Meydanı ve Taksim Gezi Parkı’na dayatılan proje

hakkında kamuoyu oluşturmaya, toplumu bilgilendirmeye yönelik çalışmalar yürütülmektedir.

Bu nedenle İddianameye karşı ifade etmem gerekir ki;

İddianamede ileri sürülen;

“Gezi olayları eylemleri gelişi güzel ortaya çıkmamıştır.  Bir organizasyona göre sistemli ve planlı olarak yürütülmüştür.  Görünürde demokratik haklar için yapılan masum protesto gösterileri değildir. Asıl amaç yurt genelinde kaos ve kargaşa ortamı yaratmaktır. Bu şekilde Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engelleme ve Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetine karşı silahlı kalkışmanın amaçlandığı” iddiasını tamamen reddediyorum.

Savunmamın başında da ifade ettim. Yasal hakları kullanmak ve hakları kullanırken örgütlü hareket etmek Hükümeti devirmeye teşebbüs etmek için bir araya gelmek ve suç örgütü kurmak asla değildir.

Çalışmalarımız nasıl devam etmiştir?

Söz konusu imar planı değişikliğinin iptali istemiyle Taksim Dayanışması bileşenlerinden TMMOB Şehir Plancıları Odası lstanbul Şubesi, TMMOB Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi ve TMMOB Peyzaj Mimarları Odası İstanbul Şubesi tarafından dava açılmış olup, İstanbul 1. idare Mahkemesi tarafından itirazlarımız haklı bulunmuş ve dava konusu plan değişikliği iptal edilmiştir. Bu iptal kararı aynı zamanda Danıştay Altıncı Daire tarafından onanmıştır. Taksim Meydanı ve Gezi Parkı’na ilişkin hazırlanan, ihale edilen, inşaatı tamamlanan yer altı otoyol tünelleri ve yapılmak istenen Topçu Kışlası inşaatı hukuka aykırıdır. Ne yazık ki yapılan tüm bu itirazlara rağmen, devam eden yargılama sürecine rağmen süreç devam etmiş, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Siyasi iktidar bu hukuksuz projeyi uygulamaya devam etmiştir.

27 Mayıs 2013 Pazartesi gece yarısına doğru iş makinalarının Gezi Parkı’na girmesiyle başlayan süreçte Taksim Dayanışması Bileşenlerinin temsilcileri ve çevresine ve kentine duyarlı yurttaşlarımız tarafından Gezi Parkı’na sahip çıkılmış, hukuksuz açıkça kaçak bir inşaatın Gezi Parkı’nı yok etmesine engel olunmaya çalışılmıştır.

–  

40 yıllık yüksek mühendis-mimar ve Mimarlar Odası Çevre Etki Değerlendirme Sekreteri olarak, mesleğim ve görevim gereği açıkça kaçak olan ve hiçbir izni bulunmayan ve dozer marifetiyle yaptıkları kazı nedeniyle parkın su ve elektrik tesisatını tahrip ederek halkı çok ciddi bir tehlike altına atan yetkililere izinleri sorulduğu sırada; bu kaçak tehlikeli uygulamayı engellemekle görevli ve sorumlu olan başta belediye başkanları olmak üzere idari yetkililer ve inşaat şirketi 30 sivil giyimli erkek ve polis -ki saldırıdan sonra belediye zabıtası yeleği  giydirildiler-üzerimize direkt yüzümüz ve gözümüz hedef alınarak gaz bombalarıyla saldırıya geçmiştir.

Bu arada benim yüzüme yaklaşık 50 cm.den iki gaz tüpü boşaltılmış ve sağlık durumum çok ciddi tehdit altına girmiştir. Bütün bu yaşananlar sırasında bütün dünyanın ve basının şahit olduğu ve kayıt altına aldığı gibi polise, kendimizi ve hayatımızı korumak için olsa dahi karşı tek bir şiddet içeren müdahalede bulunulmamış aksine son derece sağduyulu ve barışçı biçimde asıl korunması gerekenin en önemli kültür ve doğa mirasınının kaçak ve kamu sağlığını tehlikeye atar bir biçimde hoyratça yok eden inşaatı değil toplumsal ve kamusal görevini yapmaya çalışan bizleri korumak olduğu hatırlatılmaya çalışılmıştır. (dosyada bütün bu olaylarla ilgili bilgi ve belgeler zaten vardır)

(İkinci iddianamede ise hakkımda ileri sürülen suçlamalardan birisi de Kültür ve Tabiat Varlıkları Kanununa muhalefet…Ne garip bir çelişkidir…)

28 Mayıs 2013 Salı gününden itibaren polisin giderek artan bir şekilde uyguladığı şiddet, gaz bombası ve tazyikli su kullanımı, demokratik ve anayasal hakkını kullanan insanlara uyguladığı gözaltı şiddeti ve hatta fiziksel şiddet toplumun büyük bir kesiminin tepkisini çekmiştir. Bu süreçte uygulanan polis şiddeti kadar başta Başbakan olmak üzere merkezi ve yerel yöneticilerin kışkırtıcı açıklamaları da katalizör etkisi görmüş, olayların büyümesine neden olmuştur.

Uygulanan bu hukuksuz ve akıl almaz polis şiddeti üzerine tüm Türkiye’de gelişen demokratik tepkiler ne yazık ki karşılığını her yerde kimyasal gaz bombaları, tazyikli su ve plastik mermi kullanılması şeklinde polis şiddeti ile buldu. Onlarca gencecik insanımız polisin ateşi ve himayesindeki eli sopalı milislerin sopa darbeleri ile hayatını kaybetti. Bu uygulama uygulaması Adana’da genç bir komiserin battı çıktıdan düşerek hayatını kaybetmesine yol açmış. Onlarca insan kafa travması ve beyin kanaması geçirdi sakat ve tutuklandı.

En demokratik hak taleplerini iletmek isteyen yurttaşlarımız gözaltına alınmış ve tutuklanmıştır.

Taksim Dayanışması; Cumhuriyet, Demokrasi ve Emek tarihimizin en önemli kamusal alanlarından olan Taksim Meydanı ve Taksim Gezi Parkı sözde yayalaştırma projeleri adı altında ve yapılan kaçak ve hukuksuz uygulamalarla yok edilmesine son verilmesi talebiyle gönüllü olarak bir araya gelmiş kurum ve kuruluşların oluşturduğu bir platformdur. Ve hiçbir beyanında ve bildirisinde anayasa, kanunlar ve evrensel hukuk kurallarının suç kabul edeceği bir husus bulunmamaktadır. Ayrıca bütün bu açıklama ve bildiriler kamuoyuna açıkça yayınlanmakla kalmamış, bizzat benim ve o tarihlerde Dr. Ali Çerkezoğlu’nun da içinde bulunduğu bir heyet tarafından Kamu Denetçiliği Kurumunun bilgimize başvurma daveti üzerine 6 Haziran 2013 günü dosya halinde ilgili kuruma sunulmuştur.

Taksim Dayanışması İstanbul Valisinden Büyükşehir Belediye Başkanına, Başbakan yardımcısından, doğrudan Başbakanına ve Cumhurbaşkanına kadar tüm yetkililerle yurttaşların talep ve beklentilerini iletmek üzere diyalog kurmaya çabalamış, burada bir temsil heyetinden çok talep ve beklentileri yansıtma misyonunu üstlenmiştir.

Kurulmuş temaslar ve gerçekleşen davetler sonucunda; Taksim Dayanışması adına

5 Haziran 2013 günü Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’la ve 13 Haziran 2013 gecesi Başbakan R. Tayyip Erdoğan ile görüşmelere katılan meslek odası yöneticilerinin bir ay sonra evlerinin hukuksuzca polis tarafından basılması, dört güne uzatılmış gözaltı süreci yaşatılması ve “suç örgütü yöneticisi” suçlamasıyla yargıya sevk edilmesi ülkemizin demokrasi geleceği hakkında kaygı vericidir.

O tarihlerde böyle düşünüyordum ve bu görüşümü savunuyordum. Suç örgütü suçlamasıyla yargıya sevk edilmemizi demokrasinin geleceği hakkında kaygı verici bulmuştum. Ne yazık ki haklı çıktım, aslında çok haklı çıktım…

O yıllardaki kaygılarım bir yana şimdi hükümeti devirmeye teşebbüsten yargılanıyorum.

Hem de aynı nedenlerle suçlanarak ve aynı dayanışmalardan dolayı…  

Tüm bu talepler, tüm bu renklilik demokratik ülkelerde bekleneceği gibi karşılanmak yerine ne yazık ki bir “suç örgütü kalıbına” sığdırılmaya, gençler evlerinden alınarak tutuklanmaya, taraftar gruplarından çete çıkarılmaya, Meslek Odası yöneticileri “suç örgütü yöneticisi” suçlamasıyla (yargılanmaya çalışılmaktadır) yargılanmışlardır.

Şubat 2012’den bugüne kadar Taksim Dayanışmasının sağlıklı, yaşanılabilir, demokratik bir kent özlemi ile yapmış olduğu tüm çağrılar, kamuoyuna açık, aleni, bilimsel gerçekliklere dayalı ve barışçıldır.

Milyonlarca insanın kendilerini ifade etme özgürlükleri ise polislerin ve diğer kamu görevlilerinin uyguladıkları keyfi şiddet, işkence ve kötü muamele ile karşı karşıya kalmıştır. Birçok sivil yurttaşımız bu şiddet karşısında yaralanmış, sakat kalmış ve maalesef ki hayatlarını kaybetmiştir.

Tüm bunlar gerçekleşirken, asıl suçluların yargı önünde hesap vermesi gerekirken gerek yaptığı duyurular gerekse yetkililerle yaptıkları görüşmeler ve sağduyu çağrıları ile yaratılan şiddet ortamının sona ermesi için hassasiyet ve çaba gösteren Taksim Dayanışması temsilcileri asılsız suç isnatları ile hukuksuz bir şekilde yargılanmak istenmektedir.

Bu durum kabul edilebilir olmaktan son derece uzaktır.

08 Temmuz 2013 Pazartesi günü Taksim Dayanışması bileşenlerinin temsilcileriyle birlikte İstanbul Valisi’nin bir biçimde açılışını yaptığı Gezi Parkı’na gitmek isterken polis tarafından gözaltına alındık.

Kızım ile beraber Gezi Parkı’na gitmeye çalışırken, istiklal Caddesi tarafından önümüz kesildi, polis kalkanları ile itildik, üzerimize TOMA ile su sıkılırken etrafımız nefes almamıza dahi imkân bırakmayan üç polis çemberi ile kapatılıp hukuksuz bir şekilde gözaltına alındık. Başından sonuna kadar hata ve mesnetsiz iddialarla dolu olan iddianamede iddia edildiğinin aksine Galatasaray meydanından değil Meşelik Sokak’tan yürümeye çalıştığımızı de belirtmek isterim.

Gözaltına   kaldığımız   süreçte   kötü   muamele   gördüm.   Gerekçe   belirtilmeden, hukuksuzca evim arandı. İnsanlık dışı çıplak aramaya maruz bırakıldım. Tuvalete götürülmedim, götürüldüğüm tuvalette kamera olduğuna şahit oldum, nezarethanede çoğu zaman kadın görevli yoktu, ilaçlarım zamanında verilmedi.

Keyfi uzatma kararları ile 3 gece gözaltında tutulduk. Demokratik hakkımız engellendi ve şiddete maruz kaldık.12 Temmuz Perşembe günü savcılıkta verdiğimiz ifadenin ardından mahkemeye sevk edildik.

Taksim Dayanışmasının bir suç örgütü olmadığı ne kadar gerçekse bizlere anayasada tanımlanmış ve en temel haklarımızın kullanımının suç oluşturmadığı da o kadar gerçektir.   Asıl suç, toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının çok şiddetli polis

saldırısı   ile   önlenmesi    gaz   atılması, insanların   yerlerde   sürüklenmesi, gözaltı işlemleri ve gözaltındaki kötü muamelelerdir. Bu suçu işleyenlerin bulunması ve faillerinin cezalandırılması gerekir ve bu devletin görevidir.

Bugün burada bizlerin haklılığı ve meşruluğu kuşku götürmez bir biçimde açık ve net olan taleplerimizi dile getirmek üzere bir araya geldiğimiz Taksim Dayanışmasının hiçbir hukuki ahlaki ve vicdani mesnedi olamayan başından sonuna kadar yanlış, anlamsız ve gayri ciddi suçlamalarla yargılamamız yerine; hukuki  ve  vicdani sorumluk gerektiren idari soruşturma, el çektirme ve yargılama taleplerimizin karşılık bulması ve Gezi süreci ve devamında polis şiddeti sonucu yaşamını yitiren canların katillerinin adil ve etkili biçimde yargılanmaları bu ölümcül sonuçlara yol açan Vali, Emniyet Müdürleri ve dönemin iç işleri Bakanının yargılamalara dahil edilmesini, Polis şiddetini “destan yazmak” olarak tanımlayıp teşvik eden en yetkili siyasi otorite olarak Başbakan’ın buradaki siyasi ve hukuki sorumluluğunun  hesabını vermesi gerekir.

Kamusal ve toplumsal görevlerini yerine polisin şiddetine maruz kalmış insanların yargılanması asla kabul edilemez. Asıl adalet 27 Mayıs 2013 tarihinden bugüne polisin uyguladığı veya göz yumduğu şiddet nedeniyle hayatını kaybeden gençlerimizin anısı önünde herkesin saygı ile eğilmesi ve faillerinin cezasız bırakılmamasıdır, bizlerin yargılanması değildir.”

İddianameye karşı sorgum olarak kabul edilmesini istediğim bu sözlerim ve yazılı dilekçem aslında hakkımda açılan ilk ceza davasında iddiaya karşı verdiğim 12.06.2014 tarihli İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinde yaptığım savunmanın tekrarıdır.

Bu savunma dilekçemin bir örneğini ekli olarak sunuyorum.

Eğer beş yıl sonra hakkımda yeniden aynı konuda bir ceza davası daha açılacak olursa beş yıl önce ve beş yıl sonra yaptığım savunmaları tekrarlayacağım…

Çünkü söylenmiş sözler ve yapılmış savunmalar üzerine söz söylenmesini doğru bulmuyorum.

Ancak iddianamelerle hakkımda açılan davalarda beraat kararı verilmiş ve hakkımdaki beraat kararı kesinleşmiş olmasına rağmen yeniden ve yeniden yargılamalarla mutlaka cezalandırma tercihini kullanmak isteyenlere karşı savunmam hep aynı olacaktır. 

Sonuç yerine;

Yaşamlarını yitiren gençlerimizin anısı önünde saygıyla eğiliyorum…

Savunmam bundan ibarettir.

Saygılarımla

Ayşe Mücella Yapıcı                        

Can Atalay’ın Gezi Davası 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgusu

Can Atalay’ın 24-25 Haziran duruşmasındaki sorgu metnini buradan PDF olarak indirebilirsiniz.

26/06/2019

En sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim: Bu iddianame esas olarak Türkiye tarihinin, topraklarının en onurlu toplumsal olaylarından birini karalama çabasının en güncel örneğidir.

Bu iddianame, uzun yıllar boyunca ceza yargılamasını siyasi ve toplumsal hayatını belirlemenin basit bir aracı hâline getirilmesine yeni bir örnektir, yamalı bir bohçadır.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın Anayasal düzenden ne anladığını anlamadık. Savcılık, Anayasal düzenden sadece Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 8. maddesini anlıyor. İddianame, Anayasal düzenin diğer unsurlarıyla ilgilenmediği gibi hükümetin yükümlülükleriyle de ilgilenmemiş ve hiçbir şey dememiştir.

Anayasal düzenden bahsederken 25. maddeyi, 28. maddeyi, 33. maddeyi, 34. Maddeyi konuşmayacak mıyız?

(25. madde: Düşünce, vicdan ve kanaat hürriyeti. 28. madde: Basın hürdür, sansür edilemez. 33. madde: Dernek kurma hürriyeti.)

Anayasal düzenden bahsederken herkesin izin almaksızın gösteri düzenleme hakkından, konut hakkından, sağlıklı çevre hakkından, sosyal güvenlik hakkından bahsetmeyecek miyiz?

Anayasa’nın 63 . Maddesininden söz etmeden bizim 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarının Korunması Hakkında Kanuna muhalefetten suçlanmamızı mı konuşacağız? Mücella Yapıcı’nın neredeyse tüm ömrü kültür ve tabiat varlıklarını korumakla geçti.

İddianame eksiktir, yamalı bohçadır, esaslı bir yöntem sorununa sahiptir. Böylesi bir iddianame ile savcılık bizler için ağırlaştırılmış müebbet istiyor. Ama kendi tezinde cebir ve şiddet unsuru o kadar zayıf ki Türkiye’nin dört bir yanında kırılan camı, çerçeveyi, (kolluğun kullandığı gaz sonucu) öldürülen hayvanları bizim hanemize yazıyor. Bize, TCK 312. Maddenin cebir ve şiddet unsurunu oluşturmak için sıraladıklarından ortaya karışık 30-50 yıl verseniz, kimimiz yaşlılıkta cezaevinden çıkarız ya da hiç çıkamayız.

Sizin (heyet) dünkü yumuşak tavrınız, bu iddianamenin ağırlığını ortadan kaldırmıyor. Burada toplumsal hayata müdahale için yargının araçsallaştırılmasını izliyoruz. Bunu Fetullahçı çetenin AKP ile nasıl yaptığını biliyorum. Karşı karşıya kaldığımız tehlikenin farkındayım. Ağırlaştırılmış müebbet isteyen bir savcı, hukuk fakültesi mezunuysa Terörle Mücadele Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrasının (TMK 7/2) unsurları oluşmamışken bize, Taksim Dayanışması’na ağırlaştırılmış müebbet isteyemez. İddianamede sayfalarca sıralanmış tweet’ler veya basın açıklamalarının herhangi birinden bir tane TMK 7/2 oluşmuştur diyebilir misiniz? Diyemezsiniz. Tek bir örnek gösteremezsiniz. Köprü suç değildir ama TMK 7/2’nin oluşması için gerekli cebir şiddet unsuru oluşmamışken Türk Ceza Kanunu’nun 312. maddesinin ihlal edildiğini söyleyemezsiniz.

Bizler için “Hükümete karşı suç işlediniz” derken en azından 2911 Sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu’nu tartışmalısınız. Mücella Yapıcı bu suçtan beraat etti. Ama sizin şunu tartışmanız gerek: Nasıl başladı? 27 Mayıs’ta, 31 Mayıs’ta nasıl başladı? O günden beri 2911 ihlal edildi mi? Suçun nitelikli hâlleri oluştu mu? Oluşmadı!

Çünkü yapılan inşaat yasak! İmar planına aykırı! Yayalaştırma projesi diyorlar, yaya kaldırımı yapmayı unutuyorlar. Bir gece İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin taşeron şirketine bağlı olarak çalışan işçi kardeşlerimizle oradaki ağaçları sökmeye çalışıyorlar.

28 Mayıs sabahı, kim olduğu hala belli olmayan 50 erkek, herkesin üzerine hücum ediyor, insanlar onlara itiraz ediyor. Elektrik tesisatı kopuyor, bunların hiçbirinden bahis yok. Taşeron işçilerin ardından insanların üzerine taarruz eden kolluk kuvvetlerinden bahis yok ama bize TCK 312’den ceza isteniyor.

İddianamenin açıklanmasından sonra savcılık bize ve müdafilerimize laf yetiştirdi. Biz konuşabiliriz ama devlet güçleri, ağırlaştırılmış müebbetle yargılanan insanlarla ilgili üstelik yanlış bilgi vererek açıklama yapamaz.

Biz iddianameyi öğrendikten sonra savcılık bizimle ve bizi vesile kılarak Gezi Direnişi ile ilgili tezvirat yaparak “Biz Fethullahçı çeteye mensup hâkimler, savcıların dinleme kararlarıyla ilgili yeniden kıymetlendirme yaptık” dedi. Yeniden kıymetlendirme kabul edilebilir bir laf değildir. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun hiçbir yerinde kıymetlendirme diye bir ibare bulunmamaktadır. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 1. Maddesi “BU Kanun, ceza muhakemesinin nasıl yapılacağı hususundaki kurallar ile bu sürece katılan kişilerin hak, yetki ve yükümlülüklerini düzenler” der. Ceza Muhakemesi Kanunu’nda tanımlanmamış bu hakkı nerden aldınız, bu yetkiyi nasıl uydurdunuz ve hukuka uyma yükümlüğünüzü ayaklar altına alma cesaretini nereden alıyorsunuz?

Peki, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı (yani Adalet Bakanlığı) neyi yeniden kıymetlendiriyor?

Bu kadar önemli bir toplumsal olayda, içinde onurla bulunduğunu söyleyen insanlar olarak, Taksim Dayanışması’nda olduğunu bir gün reddetmemiş insanlara “Sizinle ilgili soruşturma 15 Haziran 2013’te başladı” diyor. 27 Mayıs’ta başlayan, 28 Mayıs’taki ağır polis şiddetiyle başka bir kriz hâline dönüşen bir olay… Her gün olayın vahametini anlatıyoruz. 27 Mayıs’tan itibaren her gün polisle konuşuyoruz, polis şeflerine yaptıklarının yanlış olduğunu bedeli ne olursa olsun söylemeye çalışıyoruz, oradayız. Kimse bizi soruşturmanın 15 Haziran’da başladığına inandıramaz.

Bu dosyadaki ilk işlem İstanbul’da başlamıyor. İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Daire Başkanı 1. Sınıf Emniyet Müdürü Mehmet Yeşilkaya’nın İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü’ne yazdığı 15 Haziran 2013 tarihli “Gezi Parkı Olayları” konulu bir yazı ile başlıyor. Yazı, İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde Nazmi Ardıç tarafından karşılanıyor. Bu Fetullahçı çetenin en örgütlü olduğu iki yerden biri. Bu yazının ekinde imzasız 11 sayfalık bir analiz raporu var. “Yeniden kıymetlendirdim” demişsiniz ama iddianamenin özeti, imzasız Fetullahçı çete ve AKP işbirliği ile hazırlanmış bir rapordur. İddianame bu analiz raporunun tekrarı ile başlamıştır ve bu raporun üstüne inşa edilmiştir. İddianame bu imzasız kağıt parçasının sayfalar boyunca gerekçelendirme çabasından ibarettir, o kadar…

Gezi direnişini anlayamadığınız, anlamazdan geldiğiniz gibi, tıpkı AKP ve Fetullahçı çete gibi Taksim Dayanışması’nı da anlayamadınız, anlamamazlıktan geldiniz…

Neden Anayasa 135. maddeden bahsetmiyoruz?

Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, belli bir mesleğe mensup olanların müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleki faaliyetlerini kolaylaştırmak, mesleğin genel menfaatlere uygun olarak gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbirleri ile ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hâkim kılmak üzere kurulmuştur. Yani barolar, TMMOB’a bağlı tüm odalar, hizmet yönünden yerinden yönetim kuruluşlarıdır. Tıpkı hükümet ve dönemin İstanbul Büyükşehir Belediyesi gibi Anayasal kuruluşlardır. Ben Anayasal düzeni beğenmeyebilirim, eşitlikçi, özgürlükçü bir Anayasal düzen isteyebilirim. Ama mevcut Anayasal düzen “Şehir Plancıları Odası neyse Beyoğlu Belediyesi de odur” diyor. Bu Anayasal kuruluşların itirazları, devlet yönetimine katılma ve denetleme biçimleri suçlanamaz.

1980’lerde 12 Eylül’ün sonrasında neoliberalizmin cisimleştiği uygulamalarla birlikte, İdari Yargılama Usulü Kanunu’da 1994’te yapılan değişiklikten bu yana meslek örgütlerinin kamu yararını korumasının önüne geçmeye çalışılmıştır. Bu ideolojik, hukuki kamusallık karşıtı kampanyanın en önemli adımlarından birisi 2010’daki Anayasa referandumudur. Bununla birlikte yargının kritik tüm noktaları tamamıyla Fetullahçılara teslim edilmiştir. 2010’da ceza yargılamasında Fetullahçı çetenin önündeki son engel kaldırıldıktan sonra sadece ceza yargısı değil gözümüzün önünde idari yargı da çöküyor.

Nükleere karşı çıkmak bir suç olarak nitelendirilebilir mi Hâkim Bey?

Sağlık hakkımızın gaspına, su kaynaklarının ticarileştirilmesine, tarım hakkımızın elimizden alınmasına karşı yaptıklarımıza kulp takma çabası beyhudedir. Biz bunların hepsini yaptık. Bunların hiçbirinde suç yoktur, burada da suç olarak nitelendirilemez!

Eğer bugün Haydarpaşa Garı rantçılara peşkeş çekilemediyse ve orası hâlâ trenlerini bekleyen bir gar ise bu Haydarpaşa Dayanışması’nın mücadelesiyledir. Suç mudur? Türkiye’de kamunun yararını korumak suç mudur?

Özcesi, Mimarlar Odası ve Şehir Plancıları Odası, kamu yararını korumak için tüm yurttaşlara ve yurttaşların meşru örgütlerine çağrıda bulunmuştur. “Gelin İstanbul’un kent merkezindeki son müşterek kamusal yeşil alana, son afet sonrası toplanma alanına sahip çıkalım” demiştir. Savcılığın esas motivasyonu Gezi direnişinin karalanmasıdır. Milyonlarca insanın ortak kararını, bu ülkenin geleceğine ilişkin sözünü karalamak istiyor savcı.

Bakanlıklar, çeşitli fonlar kullanmasına rağmen iddianame fon kullamını suçlaştırıyor. Duruşmaya çıkan Savcı Bey’in görevini “hızlı ve etkin” yapmasına ilişkin “proje” fon ile yapılıyor ama Adalet Bakanlığı çatır çatır fon kullanırken başkalarının fon kullanmasını suçlulaştırmaya çalışıyor.

Fon kullanımı suç değildir, bu kadar

Ama daha da önemlisi iddianame diyor ki: “Gezi fonlarla finanse edilmiştir.”

Yalan!

Tek bir kör kuruşun benim ya da Tayfun Kahraman’ın ya da Mücella Yapıcı’nın cebine girdiğinin delili yok.

Yalan!

Milyonlarca insanın 80 kentte sokaklarda, meydanlarda itiraz etmesini, direnmesini yabancı parası ile izah etmeye çalışmanın, bu arsız karalamanın gerçekle uzak yakın ilgisi yoktur.

Gezi Direnişi, bu memleketin evladıdır; bu toprakların insanlarının müşterek emeğinin muazzam meyvesidir.

Öte yandan, Taksim Dayanışması sekretaryasını üstlenmiş Mimarlar odası ve Şehir Plancıları odası 6235 sayılı Kanun uyarınca TMMOB’a bağlıdır. TMMOB’nin genel kurul kararı gereği, tek kuruş fon kullanılmaz.

Tekrar ediyorum, fon kullanımı suç değildir. Ama Gezi direnişinde sokağa çıkanları, “fon kullanan garibanlar” olarak resmetmek hiç kimsenin haddi değildir!

Biz bilmiyor muyduk Gezi’den sonra bize yöneleceklerini? Fısıldamıyorlar mıydı kulağımıza?

Taksim Dayanışması bir ilk miydi?

Örneğin Tekel Dayanışması… Tekel arazisinin hükümete yakın sermaye grubuna verilmesi karşısında Mimarlar Odası ayağa kalktı. “Olmaz bu” dedi.

Tekel Dayanışması böyle kuruldu. Haydarpaşa Dayanışması hakeza.

Kuzey Ormanları’na sahip çıkmamız suç olabilir mi?

İstanbul’un Anayasası olarak adlandıran İstanbul Çevre Düzeni Planı kuzeye doğru genişleyen her şeyi ihanet olarak tanımlar.

Bu 2009 tarihli bir plan. Kuzey Ormanları’na, AKM’ye sahip çıkışımız suç olabilir mi?

Türkiye’nin kamu kaynaklarının, bir insanın hırsları nedeniyle kaderine terk edilip yıkılmasına karşı çıkmak suç mu? Biz, AKM’nin nasıl yıkıma terk edildiğini izledik.

Vapurlara sahip çıkmak suç olabilir mi?

Demokrasi dediğimiz şey sadece sandık olabilir mi? Kaldı ki bazen o bile olmayabilir. Demokrasi sandığa sıkıştırılabilir mi? Devlet yönetimine katılmanın tek yolu sandık olabilir mi?

Dava açarak, imza toplayarak, dilekçe yazıp, telefonla, görüşmeyle, sokakta itiraz ederek devlet yönetimine katılmaya çalışıyoruz.

Geçtiğimiz yıl kapitalist metropollerin tümünde, Avrupa’nın neredeyse tüm başkentlerinde, küresel iklim krizine dikkat çekmek isteyen lise öğrencileri eğitimi durdurdular, boykot yaptılar. Haftalarca sürdü. Anayasal düzeni cebir ve şiddetle değiştirmek istedikleri iddiası kimsenin aklına gelir mi?

Demokrasi tüm kurum kuruluş ve kurallarıyla bir bütündür. Sadece sandığa indirgenemez. Demokrasi bir bütündür bölünemez.

Sayın heyet, Gezi direnişi esas olarak iki ana kavramla özetlenebilir.

Gezi direnişi kurucu bir iradedir. Demokrasinin yeniden kurulmasının, nasıl olması gerektiğinin ve paranın tek değer olarak belirlenmediği başka bir hayatın iradesidir. Gezi direnişi bir itiraz hareketidir. Anayasal demokratik hakları kullanarak itiraz hareketidir.

Taksim neden önemlidir? Taksim, İstanbul’un daha doğrusu Türkiye’nin meydanıdır.

Emek ve Cumhuriyet Meydanı’dır. Resmi adı önemlidir.

İnsanlar sevinçlerini, üzüntülerini Türkiye’nin meydanında yapmak isterler. Yasaklanana kadar Polis Günü de futbol şampiyonluğu da burada kutlanırdı. Artık polis gününde serbest, diğer herkese şiddet serbest.

Bazı meydanlar meydan olmaktan çıkarılmıştır.

Sultanahmet Meydanı mesela… Tüm toplumsal olaylarda Taksim Meydanı önemli bir bahisti. 1969’da Türkiye’nin emperyalizmle olan bağlarının koparılması istemiyle yapılan mitinge, önce 6. Filo’ya doğru namaz kılanların saldırmasıyla öldürülen iki işçi Ali Turgut Aytaç ve Duran Erdoğan orada can verdi. 1 Mayıs katliamı sonrasında katliamın 30. yılında, 1 Mayıs’larda Taksim’de toplanma kararı açıklandı ve milyonlarca insan yıllar boyunca Taksim’e aktı.

Dünyanın her yerinde mekân önemlidir. Muhalefetin itiraz seslerini kent merkezinden sürme çabasında AKP yalnız değil. Olmuş ve olan tüm neoliberal liderler muhalefeti kent merkezinden sürmek istiyor.

Taksim Gezi’si, kent merkezindeki son yeşil kamusal alan, afet sonrası toplanma alanı, tek boş alan, kent merkezinde farklı sınıfların karşılaşmasını mümkün kılan, evsizlere ev olan alan, canınız sıkıldığında para harcamaksızın vakit geçirebileceğiniz bir alan. Bu meta dışındaki alanın betonlaşmasına, sermaye düzenine tabi kırılmasına bir reddiyedir Gezi.

Gezi direnişi, bu ağacı kesemezsin ile başlamış, polis şiddetine ve yurttaşlarını “teba” haline getirmek isteyenlere karşı NO PASARAN çizgisi çekmiştir.

Savcılığa teşekkür ederim bizi bu kadar mahir gördüğü için. İştirakçısı olmaktan mutluyum.

28’inde taşeron işçi ve kollukla üzerimize saldırdılar. 30’undaki şafak baskının ve 31 Mayıs’ta ölü çıkmaması şanstır. 31 Mayıs akşamı itibariyle her bir yurttaş kendi itirazını alıp kent meydanına, Türkiye’nin meydanına geldi.Türkiye tarihinde bu kadar farklı toplumsal kesimin yan yana gelip kardeşleştiği başka bir örnek yoktur.

O kadar ilgi çekicidir ki Türkiye’de son 10 yılda sendika hakkı ortadan kaldırıldığı için o kadar çok işçi direnişi gerçekleşti, gazeteler yazmadı televizyonlar göstermedi, onlara geldi…

 Kadın kurtuluş hareketinin bu göz kamaştırıcı gelişiminin en önemli nedenlerinden biri de 2013 öncesi bu son 10 yıllık durumdur.

Kadınların “Benim bedenim benim kararım. Benim bedenimle ilgili konuşmak hiçbir kimsenin haddi değildir” sözü…

Onur Yürüyüşü, LGBTİ bireylerin artarak gerçekleştirdikleri onur yürüyüşü, hayvan hakları eylemi, internet yasağına karşı eylemler…

O kadar büyük bir tepki vardı ki…

AKP iktidarı neoliberal iktidarların biricik örneği değil. Hepsi kendi yurttaşlarına ve insanların ortak kazanımlarına zarar veriyor. AKP bunun özel bir örneği çünkü dinbaz. Kapitalizmin değersizliğini dinbazlığın içinden geçirmeye çalışan neoliberal bir otoriteryenlik.

Peki Gezi’nin kurucu yönü?

Gezi kurucudur. Demokrasinin nasıl bir şey olması gerektiğine ilişkin somut bir işarettir

Gezi, bugün parayı esas alan sermayenin biricik değer olarak saptandığı dünyaya karşı başka bir dünyanın olduğunu gösteren bir kurucudur

Gezi’ye “komün” denmesi boşuna değildir.

“Sandviç göndermişler” diyor iddianame. Ben hayatımda yediğim en güzel börekleri, en güzel dolmaları Gezi’de yedim. O el yapımı börekleri Osman Kavala fonlamadı.

Geziyi finanse etmek Kavala’nın, Mücella Yapıcı’nın ya da Can Atalay’ın haddi değildir!

Gezi’nin birinci gününde kafa travması ne kadar biliyor musunuz?

Kimse bilmiyor. Türk Tabipleri Birliği’nin erken tarihli açıklamasına göre 1500’ün üstünde. Ense köklerine, gkafaya atılan atışların sonucu… İnsanlar bunu göze alarak geldiler.

Göz kayıplarının çoğu ilk iki günde oldu. İnsanlar bunu göze alarak geldi.

Adalet ve Kalkınma Partisi diliyle konuşuyorum ama: Böyle bir şey olabilir mi?

Gezi’nin aşağı tarafına, Asker Ocağı Caddesi kıyısına bostan kurduk, fide ekiyorlardı insanlar. Gezi’den sonra kaç tane kent bostanı kuruldu biliyor musunuz?

Savcılık bakmamış bile.

Emperyalizmin göbeğinde itirazını yükselten Occupy hakkında kimsenin aklına Anayasal düzeni cebirle değiştirme suçlaması gelmedi.

Vietnam Savaşı sırasında asker olmayacağız diyen gençler, İsrail’in Filistin’i işgalini protesto edenler…

Suç mu bunlar?

Arap Baharı’ndan bahsediliyor.

AKP iktidarı, Arap Baharı’nın en büyük destekleyicisi değil miydi? Tunus’ta, Mısır’da ilk desteği AKP yapmadı mı? Libya’da “Fransa’ya ne oluyor? Biz ordumuzu göndereceğiz” diyen Erdoğan değil miydi?

Gezi direnişi sırasında biz buradaydık. Erdoğan ise o tarihte Tunus’taydı El Nahda’nın misafiri olarak… Aklımızla dalga mı geçiyorlar?

Biz kamu yararı için gücümüzün yettiğini yapmaya devam ettik.

Abdülhamit tarafından tüm İstanbullulara tahsis edilmiş olan bir yeşil alana Gökkafes’in dikilmesine itiraz suç olabilir mi?

Köprüler…

1/25 ölçekli ikinci köprü planında birinci köprünün İstanbul için hayırlı olmadığı söylenmiştir. Üçüncü köprüde “Şehircilik bilimi çok ilerledi, üçüncü köprüde aynı olmayacaktır” dediler. Ben ne olursa olsun Zap’a Köprü diyenlerin haklı olduğunu düşünüyorum.

Akkuyu…

Nükleer enerji Türkiye’ye yapılan en büyük kötülüklerden biri.

Bergama…

Bergama’da köylülerin direnişi suçlanabilir mi? Alman ajanlığından yargılanıp beraat ettiler.

Sonra ne oldu? Fetullahçı çeteye teslim edilen en verimli alanlardan biri oldu Bergama. Fetullahçıları köşe etmek için oradaki insanların itirazlarını yerle yeksan ettiler.

Gezi’den sonraki Cerattepe direnişi…

Çok isim not aldım. Türkiye’de avukatlık böyle bir şey. Türkiye’de avukatlık her zaman toplumsal muhalefet içinde önemli bir role sahip olmuştur. Avukatlık geleneğimiz, Türkiye’nin yüz aklarından biridir. Tek isme indirmiştim ama Gülçin Çaylıgil’i anmadan olmaz. Cunta dönemleri dahil, düşünce ve ifade özgürlüğü ile ilgili bütün davalarda avukatlık yapmış, hiç eğilmemiş bükülmemiş, böylece de göçüp gitmiştir bu dünyadan. Tahir Elçi, “Dört ayaklı minareye zarar vermeyin” derken bir kurşunla öldürülmüştür.

Türkiye’de tüm toplumsal mücadelelerde avukatlığın özel bir konumu olmuştur. Bu hem Türkiye’nin içinde bulunduğu koşullardan hem de avukatlık geleneğimizin güçlülüğünden kaynaklanmıştır. Benim kendime ait gördüğüm avukatlık geleneği budur. Biz para kazanmak için değil doğru bildiğimizi yapmak, toplumsal mücadelelere katkıda bulunmak için avukatlık yapıyoruz. 1908’in o sloganı gibi, istibdatın karşısına dikilen milyonlar gibi: Eşitlik, özgürlük, kardeşlik ve adalet…

Mimarlar Odası avukatı olarak yaptığım işlerin bir bölümünü almış savcı.

Ben sayayım:

2004’te “NATO hukuka karşıdır, biz de NATO’ya karşı avukatlarız” dedik. Duruşma kapısında linç edilen aydınlarımızın, üstlerine gaz boşaltılan halkın yanında olmaya çalıştık. 2009’da IMF’nin toplantısının İstanbul’da yapılmasını istemedik. Emperyalizm suçlaması var ya, ondan diyorum. O dönemde tüm hakları ihlal edilen vatandaşların avukatlığını yaptık.

Meselenin muhatabı olmamasına rağmen, kendisini muhatap hâline getirmiş bir hükümete, seçilmiş olması hukuka aykırı, Anayasa’ya aykırı davranma, hukuku bir araç hâline getirme, insanlığın yüzyıllar içinde elde ettiği kazanımları çiğneme hakkı vermez.

Hukuk konserve açacağı değildir!

“Hükümet istifa” sloganı taleplerde yazmıyordu.

Ama 2013’ün o yazında “Hükümet istifa” sloganı herkese anasının ak sütü gibi helaldir! “Hükümet istifa” sloganı Türkiye’deki her siyasi görüşün, her dili konuşan insanların kardeşleşmesi oldu. Her seçilmiş hükümet, bir gün gideceğini bilerek seçilir. Bu slogan “Anayasal düzeni cebirle değiştirmek” değildir.

Dediğim gibi, demokrasi bir bütündür bölünemez.

İddianamede “Anayasal düzene şirk” diyor.

Şirk koşmak, ticaret hukukunun, ceza ya da Anayasal hukukun bir kavramı değildir. Şirk koşmak, dini bir kavramdır.

17 Ağustos depreminde Geziciler, çapulcular olarak oraya koştuk.

Çok büyük dayanışma gösterdik. Taş kaldırdık, koli taşıdık, arama kurtarma yaptık ve kimse bize “Anayasal düzene şirk koşuyorsun” demedi. Biz yurttaş olarak görevimizi yerine getirdik. Gezi direnişi bu ülkenin en önemli toplumsal deneyimidir. Gezi, Türkiye’de biriken gerilimin fayının kırılmasıdır. Biz kırmadık o fayı. Gerilime karşı her şeyi yaptık.

Doğal fay kırılınca deprem bölgesine dayanışmaya koşanlar, toplumsal fay kırılınca anayasal şirk koşuyor mu diyeceksiniz? Doğal afet döneminde gösterilen dayanışmaya nasıl “Anayasal düzene şirk koşmak” denemezse, toplumsal fay kırılmasında da böyledir. Deprem alanında çadır kurmak, hastane kurulmasına yardımcı olmak, enkaz altındaki bedenleri çıkartmak nasıl Anayasal düzene şirk koşmak değilse, toplumsal fay kırılması anında sınava girecek öğrencilerin sınava girmeleri için yazı yazmak da Anayasal düzene şirk değildir.

Gezi direnişini Taksim Dayanışması’na sıkıştırmak mümkün mü?

Değil!

Taksim Dayanışması hiçbir şiddet çağrısı yapmadan tercümanlık vazifesi yaptı. Fakat milyonlarca insanın sokağa çıktığı hâli Taksim Dayanışması’na sıkıştıramayız, Taksim Dayanışması’nın gerçekliği bu değil.

İddianamede bir karar tebliği, kararın öğrenilmesi bölümü var. 29 Mayıs’ta yürütmenin durdurulması için dilekçe verdim. “Bakın, bu iş başka iş oluyor” dedik ama hâkim karar vermedi. Uzun süre karar vermedi. 15’inde parktan çıkartıldık. 18’inde Ulusal Yargı Ağı Projesi’ne (UYAP) giriyorum ve orada bir görüşme tutanağı görüyorum. Başkan ve üyeler, “iptal” yazıyor. Bütün arkadaşlarıma “Görüşme tutanağını gördüm. İptal yazıyor. Ama benim önemin gerekçeyi görmeden açıklama yapmayalım. Birincisi, hâkime ayıp olur. İkincisi, gerekçesini görmedik, o nedenle iptalin niteliğini bilemeyiz” diyorum. İdari yargıda gerekçesiz karar hiçbir şey ifade etmez. Üçüncüsü, biz gerekçe yazılmadan bunu açıkladığımız için heyete baskı kurabilirler ve gerekçe değişebilir.

Sonra uzun bir ara geçti. 3 Temmuz’da Zaman gazetesi muhabiri aradı. Başka bir kararda bu davanın bilgisini gördü bence o. Tabii ki Fetullahçı, tabii ki suç ortağı, o dönemki iktidarla kader birliği içinde. Ben de asker arkadaşımla konuşuyormuş gibi olabildiğince açıklamaya çalışıyorum. 4 Temmuz’dan sonra Zaman gazetesine bakın. Şahsım kaç defa hedef gösterilmiş? Savcılık bir suç ortaklığı var gibi anlatmaya çalışıyor ama mümkün değil. 3 Temmuz’daki bu konuşmanın ardından yalvardım vermediler kararı. 3’ü akşamı meydana gidip kararı açıkladık.

Ferahladı mı? Biraz ferahladı.

Ama iddianame o kadar AKP-Fetullahçı suç ortaklığının bugünkü ifadesidir ki, 15 Temmuz’da kamuflajıyla tanktan çıkan Mithat’ın hakkını savunuyor. Savcı, Fetullahçılara inanarak karara “kâğıt parçası” diyor. Tankçı Mithat’a inanıyor, Mahkeme kararına “kâğıt parçası” diyor. Bir de kıymetlendirmişmiş !

6 Temmuz’da o kadar panikliyorlar ki 8 Temmuz’da Taksim Dayanışması heyekipanikle gözaltına alınıyor. Ama bu soruşturma hep saklanıyor, gizli tutuluyor. Tankçı Mithat rahmetli Mustafa öğretmenimize uluorta “sizi darbeden yargılayacağız” diyordu kendisi ve mensup olduğu çete 15 Temmuz darbe girişiminin hazırlıklarını yaparken. Daha sonra, fısıltı gazetesinden Ocak 2014’te gözaltına alınacağımızı duymuştuk. Bu bahis uzun, ileride de konuşacağız…

İBB’ye dilekçe veriyoruz sonra, “Gezi’deki çalışmayı durdurun” diye. 16 Temmuz’da İBB’nin “Çalışmayı durdurmamızı gerektiren bir karar bize tebliğ edilmedi” dediği yazısı var. Kadir Topbaş neden görevden alındı bilmem ama Fetullahçılarla da emperyalistlerle de iş tutanlar bellidir ve bizimle bunun bir alakası yoktur.

Akif Beki isimli gazeteci kılığındaki iş takipçisinin, utanmazın ismini neden iddianameden çıkartıyorsunuz? Her gün CNNTürk’te şahsıma ve Taksim Dayanışması’na hakaret etti. KCK davalarından, Ergenekon’a biliriz, Fetullahçı alçaklar TV ve basından “hönkürür”, ardından operasyon başlar. Gezi direnişi, emperyalizmin parçası olamayacağı gibi, Fetullahçıların temsil ettiği karanlığın da tam karşısındadır.

Neden Akif Beki’nin ismini mahlaslıyor, çıkartıyorsunuz da onunla ilgili yazılan sözlere yer veriyorsunuz?

Garaj İstanbul’da kim, neyin toplantısını organize etti bilmiyoruz. O dönem herkes Gezi’yle ilgili bir şeyler yapıyordu. Biz de çağrıldığımız bütün toplantılara gittik, hukuki süreci ve Taksim Dayanışması’nı anlattık.

Ben Kavala’yı tanırım. Herkes gibi basından tanırım. Konuşmamızda bir tek para pul meselesi yok. Mahkeme kararıyla dinlenmiş bir sürü telefon görüşmesi var.

Alman Konsolosluğu ile konuşma meselesi…

Bu iki metreden çekilen fotoğrafı hatırlıyorum. “Bokunu çıkardınız” dedim. Mahkeme kararını veriyorum orada. Neden Türkiye’nin en önemli toplumsal meselesiyle ilgili bilgi alma ihtiyacı olarak görmüyoruz?

Alman Konsolosluğu Gümüşsuyu’nda. Fransız Konsolosluğu duvarından Topkapı dolmuşu kalkan bir ülkede yaşıyoruz. Konsolosluk binasının hemen yanındaki battı çıktı ile ilgili ne oluyor onu öğrenmeye çalışıyor da olabilirler..

Ha, ama size diyeyim, o gün Taksim Dayanışması heyeti gözaltında, Taksim Hill Otel’de KESK, DİSK, TMMOB, TTB basın toplantısı yapacak. Ben başıma gelenleri/gelecekleri biliyorum çünkü peşimizde kuyrukla geziyoruz. Randevuyu Taksim Hill’e verdim. Neden? Tüm görüşmeler Gezi Cafe’de ya da Taksim Hill’de, bu kadar polisin olduğu yerde ve hepsi günışığında….

Murat Pabuç meselesi… Murat Pabuç’un ifadesi nasıl alınmış diye soruyor mu savcı? Savcı, Murat Pabuç’un ifadesini hukuka uygun mu değil mi diye değerlendiriyor mu?

Murat Pabuç’un dilinin çamurunu bize sıçratmaya hakkı yoktur! Murat Pabuç ya da mensubu olduğu parti, kendi rezilliğini kendi kapatsın ama savcılık bunu alıyorsa bu ifadenin hukukiliğini tartışsın.

Bu şahıs (Hanzade Germiyanoğlu) ile ilgili de; dediğim gibi fon kullanmak suç değil. Fakat biz fon kullanarak çalışmıyoruz. Taksim Dayanışması’nın bir tek kuruş yabancı para kullandığına ilişkin tek ima dahi yok. Kişisel olarak kursağımızdan tek kör kuruş geçmedi ki TMMOB’nın genel kurul kararı var.

Ama şu itirazı da söylemek istiyorum:

Bu şahıs, Gezi sürerken, Ethem, Berkin, Ali daha hastanedeyken, Ahmet daha sağken Gezi vesilesiyle para kazanmaya niyetlenmiştir, bizimle de ahlaken de uzak yakın ilgisi yoktur. Bizimle alakası olamayacak meselelerle ilgili bu kadar açık, kuvvetli konuşması ceza yargılaması açısından bana biraz manidar geliyor.

Ben Haziran 2013 itibarıyla Mısır’da şeriatçı Mursi ile darbeci Sisi arasında tercih yapmak zorunda mıyım?

Mısır’da da Tunus’ta da ne şeriatçılardan ne darbecilerden yanayız. Biz üçüncü tarafız. Demokrasiden, eşitlikten ve özgürlükten tarafız.

Gezi direnişi antifaşisttir, polis şiddetine geçit yok, “No pasaran” demektir.

Gezi emperyalizme karşıdır. Hiçbir yabancı oyunu ile komplo ile izah edilemez. Bu başından beri Gezi’yi anlamama, anlayamama, anlamazlıktan gelme hâlinin devamıdır.

Bu memleketin ağacına, ormanlarına sahip çıkmak, tarım topraklarının tarumar edilmesine itiraz etmek, akan suyunun bütün ekosistemi bozar şekilde talan edilmesini kabul etmemek, işçisinin ölüm koşulunda çalıştırılmasına karşı direnmek, çocuğunun eğitim hakkından mahrum edilmesi sonucunda kaçak cemaat yurtlarında öldürülmesinin peşini bırakmamak, esas yurtseverlik budur.

Emperyalizm dahi diyemeyip kırk dereden su getirenler Gezi’yi karalayamaz. 1969’da 6. filoyu kıble alıp namaz kılanlar bize antiemperyalizmi anlatamaz.

İddianamede İstanbul Kent Mitingi’ni yapmamız da suçlanmaya çalışılıyor ama o gün Kadıköy’de akla ziyan gaz kullanımı ile öldürülülen Elif Çermikli ablamızdan söz edilmiyor.

İddianamede Berkin’imizin cenazesinde bulunmam ile ilgili bölümler var ama bir çocuğun öldürülmesinin sorumluları bu kadar ayan beyan ortadayken hâlâ kimsenin tek bir gün ceza almamış olmasından bahsetmiyor.

İddianamede 1 Haziran ile ilgili uzun anlatımlar var ama Ethem Sarısülük’ten bahsetmiyor.

İddianame, bin dereden su getiriyor ama 3 Haziran’da Türkiye’nin iki ucunda düşen iki kardeşimizi Mehmet Ayvalıtaş’ı ve Abdullah Cömert’i unutturmak istiyor.

İddianame, “şirk koşmak” diyor ama çocuğunun acısı ile gözümüzün önünde günden güne ölen Evlat acısı ile günden güne gözümüzün önünde eriyen Fadime Ayvalıtaş’ı hiç görmüyor.

İddianame, 28 Haziran’daki basın açıklamasından söz ediyor ama yıllar sonra Fırat’ın öte yakasındaki bir acıyı yüzbinlerce insanın sokakta sahiplendiği Medeni Yıldırım’dan söz etmiyor.

İddianame, “10 Eylül” diyor ancak Ahmet Atakan’ın katili ile ilgili henüz dava bile açılmadığından bahsetmiyor.

İddianame, Eskişehir’in ara bir sokağında dövülerek öldürülen Ali İsmail’i düşlerimizden çıkarmaya çalışıyor ama Mevlüt Saldoğan isimli katili “Gezi Davası’nın zarar göreni, müştekisi” olarak yutturmaya çalışıyor.

Parktaki pankartta yazdığı gibi, “Mahalleme, meydanıma, ağacıma, suyuma, toprağıma, evime, tohumuma, ormanıma, köyüme, kentime, bedenime dokunma.” Ben sıradan bir vatandaş olarak, emeği ile geçinen bir yurttaş olarak kendi kaderime karar vermek istiyorum. Haklardan bahsetmeden yükümlülüklerden bahseden hukuk düzenine itiraz ediyorum.

Türkiye’de hangi dili konuşuyorlarsa konuşsunlar, hangi inancı yaşıyor, hangi görüşten olursa olsunlar, insanların bu kadar kardeşleştiği başka bir pratik yaşamadık.

Gezi’nin bu kadar güzel anımsanmasının sebebi budur.

Gezi, insanın kendi kaderini eline alma iradesi, kararlılığıdır.

Gezi, bu ülkenin, Ortadoğu’nun karanlıktan çıkması ihtimalidir.

Gezi, bu memleketin eşitlik, özgürlük ve adalet umududur.

Şerafettin Can Atalay

24-25 Haziran’da Silivri’deyiz

Mimarlar Odası’ndan Mücella Yapıcı ve Can Atalay, Şehir Plancıları Odamızdan Tayfun Kahraman arkadaşlarımızın da aralarında bulunduğu 16 kişi hakkında ağırlaştırılmış müebbet istemiyle açılan Gezi davasının ilk duruşması 24-25 Haziran’da Silivri’de görülüyor.

Savcılık soruşturması devam ederken yaptığımız basın açıklamasında “Gezi Parkı’na nasıl sahip çıktıysak, davada yargılanan arkadaşlarımıza da öyle sahip çıkacağız” demiştik. Bugün hem arkadaşlarımıza sahip çıkmak hem de parklarda, meydanlarda özgürlük, demokrasi ve insanca yaşam için sokağa çıkan milyonların taleplerini savunmak için herkesi 24-25 Haziran’da Silivri’de görülecek GEZİ davasına çağırıyoruz.

Otobüs Kalkış Bilgileri

“Yargının Araçsallaştırılması” Forumu gerçekleştirildi

İstanbul Barosu’nun 15 Haziran Cumartesi günü Beyoğlu Ses Tiyatrosu’nda düzenlediği “Yargının araçsallaştırılması” forumunda Gezi davasıyla ilgili konuşuldu.

İstanbul Barosu Başkanı Mehmet Durakoğlu’nun konuşması:

Avukat Fikret İlkiz’in konuşması:

Avukat Can Atalay’ın konuşması:

Hepimiz Oradaydık!

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nca hazırlanan ve 30. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kabul edilen, hiçbir somut delile dayanmayan, tamamen komplo teorilerinden ilhamla yazılmış akıl dışı bir iddianameyle Gezi’nin tarihi yeniden yazılmak isteniyor.

Gezi’yi lekelemeye yönelik beyhude çabalarınızı reddediyoruz!

Çünkü Gezi’yi biz yaşadık, biliyoruz!

Gezi bu toprakların eşitlik, özgürlük ve adalet umududur.

Çaresizce iddia ettiğiniz gibi içeriden veya dışarıdan bir şefi, reisi, yönlendiricisi, talimat vereni, tepe örgütü, finansörü yoktur! Gezi Direnişi’ni suçla, terörle, darbeyle, kalkışmayla anılan bir eyleme dönüştürmenize asla izin vermeyeceğiz.

Gezi Direnişi’nin demokratik hak ve ifade özgürlüğü çerçevesinde meşru ve anayasal bir zeminde gerçekleştiği daha önce verilen yargı kararlarıyla da tescil edilmiştir.

Ancak tüm bu gerçeklere rağmen, 16 kişinin ağırlaştırılmış müebbet ve bir dizi ek ceza istemiyle yargılanıyor olmaları, ülkemizde yargı erkinin siyasal iktidarın bekasını korumakla görevli bir birime dönüştüğünü gösteren son örnek olmuştur.

Gezi Direnişi sürecine dair asıl hesap vermesi gerekenler, bu iddianamede Davacı ve Mağdur sıfatlarıyla yer almaktadırlar. Arkadaşlarımızın ölümüne, onlarcasının gözlerini kaybetmesine, binlercesinin yaralanmasına sebep olan polis şiddetinin emirlerini verenler, bu şiddeti uygulayanları koruyup kollayanlardır Gezi’nin gerçek sanıkları.

Kendi yurttaşlarının yurdun dört bir yanından barışçıl eylemlerle haykırdıkları haklı ve meşru taleplerine kulak vermek yerine; devletin adalet mekanizmasını, bu demokratik talepleri bastırmak ve toplumun bir kesiminden düşman yaratmak için kullanmak isteyenlerdir Gezi’nin gerçek sanıkları.

Evrensel hukuk normlarını tersyüz eden, asgari hukuki normları dahi gözetmeyen, “anlaşılmıştır”, “değerlendirilmiştir”, “kıymetlendirilmiştir” gibi ifadelerle hiç bir somut delil ortaya koyamayan iddianameden;

Kırılan araba camlarını bir bir sayanların, orantısız polis şiddetiyle kaybettiğimiz canlarımızı görmezden geldikleri “anlaşılmaktadır.”

Zarar gören çöp konteynerleri eksiksiz kayda geçirilirken, görevli polislerce nişan alınarak atılan gaz fişekleri yüzünden gözünü kaybeden onlarca arkadaşımızın görmezden gelindiği “anlaşılmaktadır.”

Bu iddianameyi yazanların sadece geçmişi lekelemeyi değil, ortak geleceğimizi de karartmayı hedefledikleri “anlaşılmaktadır.”

Arıcılık haritasından ülkeyi bölme planları çıkartan; parkta toplanan gençlere poğaça, sandviç gönderilmesinden finansörlük icat eden; Antalya’ya tatile gelen turistlerden dış güçler yaratan;

Gezi Parkı’nda görevli polislere çiçek vermeyi hükümeti ortadan kaldırmaya teşebbüs olarak yorumlayan bu iddianame, şüpheli olarak hedef aldığı kişilerin özgürlüğünü tutuklayarak rehin almış ve ağırlaştırılmış müebbetle tehdit ediyor olmasaydı, komik olarak nitelenebilirdi. Ancak tüm ciddiyetiyle bu iddialara gereken cevabı vermek tarihi bir sorumluluk olarak önümüzde duruyor.

Unutmayalım ki burada yargılanmak istenen bu 16 kişi nezdinde, ülkemizin 80 kentinde Gezi’ye katılarak anayasal haklarını kullanan, demokrasiye güç vermiş milyonlarca yurttaşımızdır.

Polisiyle, yargısıyla, medyasıyla hakikati baskılayıp tarihi yeniden yazmaya çalışanlara inat, gerçekleri haykırmaya devam edeceğiz. Çünkü biliyoruz ki, bu ülkeye bir gün demokrasi gelecekse, gücünü Gezi’nin eşitlikçi, özgürlükçü ve barışçıl birlikteliğinden alacaktır. Milyonları da yargılasanız, bu gerçeği yok edemeyeceksiniz.

Gezi Direnişi’ni suçla, terörle, darbeyle, kalkışmayla anılan bir eyleme dönüştürmenize asla izin vermemek için görsel-işitsel bir yeni mücadele hattı için daha fazla gecikmeksizin yola çıkmalıyız ….

Başa dön